ΑΛΛΟ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ .....ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ!

Θαρρώ πως χρειάζεται και η ελαφρότητα της σκέψης…μια κάποια ελαφριά αύρα που να την ανασηκώνει…….

Στην ζωή, είναι αβάσταχτα ελαφρύ κάποιες φορές, κι άλλες φορές είναι αβάσταχτα βαρύ το φορτίο. Οι έγνοιες μας, οι φροντίδες μας, οι υψηλές αλλά κι οι ταπεινές αποστολές μας. Άλλοτε το ταξίδι είναι περιπέτεια, κι άλλες φορές αβάσταχτα βαρετό και ανιαρό. Άλλοτε χαρούμενο και άλλοτε στεγνό και πικρό. Άλλοτε δοκιμαζόμαστε σε θύελλες και άλλοτε σε αεράκια.

Λέμε πως έτσι είναι η ζωή, ή λέμε πάλι πως έτσι κάνουμε τη ζωή, ανάλογα με το βλέμμα που διαλέγουμε να έχουμε απέναντί της; Μαθαίνεις, ξεμαθαίνεις, γράφεις, σβήνεις, προχωράς, σταματάς, πότε με παρέα, πότε μόνος σου, κι όσα μαζεύεις, σιγά σιγά τ’ αφήνεις ελεύθερα. Αφήνεις πίσω σου το παρελθόν, αφήνεις πέρα τις εχθρότητες, αφήνεις προσκολλήσεις κι εξαρτήσεις, αφήνεις τα αβάσταχτα φορτία, γίνεσαι ταξιδευτής χωρίς φορτίο, ανάλαφρος, χωρίς σκέψεις, προσδοκίες και σενάρια, μόνο το «είναι» σου αφήνεις να υπάρχει, και ίσως τότε παύει πια να είναι αβάσταχτο.

Το βάρος της ζωής και η αξία της ζωής για τον καθένα είναι διαφορετικά, η ζωή όμως έχει μιαν «αβάσταχτη ελαφρότητα».

Και αφού ζούμε μόνο μία φορά, τα πάντα μετρούν στην καθημερινότητά μας και στον τρόπο που τη βιώνουμε. Γι' αυτό και η ζωή αποκτά ένα άλλο βάρος για τον καθένα.

…..η ύπαρξη προηγείται της ουσίας…. και έτσι χάνεται….. η ουσία

Εδώ μέσα όμως, στο ίντερνετ, είναι σαν ένα θέαμα, ένα θεατρικό έργο όπου οι «πρωταγωνιστές» νομίζουν κάποιες φορές ότι με την δράση των λόγων τους ζουν αληθινά και ότι συνθέτουν έναν «κόσμο» που στο τέλος παρουσιάζεται ενιαίος μεν αλλά πεπερασμένος, βαρύς παρά την ελαφρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, ένας κόσμος που φεύγει και δεν επιστρέφει.

Η στάση των ανθρώπων στη ζωή θα έπρεπε να εμπνέεται από δημιουργικότητα…και λέμε γιατί όχι και εδώ……στο ιντερνετ!

Αν λάβουμε υπόψη την «τέχνη του παραδόξου», το πού σταματάει το σοβαρό για να παραχωρήσει τη θέση του στο επιπόλαιο, και αντιστρόφως, βρίσκεται μέσα σ’ ένα παιχνίδι εναλλαγών όπου συναντιόνται το όνειρο, η σκέψη, η ποίηση, η ιστορία. Και ο συνδυασμός της σοβαρότητας με την αφέλεια.

Εδώ στο ίντερνετ επειδή επιθυμούμε, η ουσία να προηγείται της ύπαρξης…χάνεται… η ύπαρξη

Ότι γίνεται στον κόσμο, γίνεται και στο κορμί μου...

Μία ανυπόφορη αίσθηση απογοήτευσης,
το στόμα που στεγνώνει σαν να ήταν το φυσικό αποτέλεσμα θανάτου,
η θλιβερή περιπλάνηση στο τίποτα.

Μεταμορφωμένοι σε σκορπιούς αυτοδηλητηριαζόμαστε.
Γίναμε σκιές ή φαντάσματα...

και ...μόνον η ψευδαίσθηση!
Ξεχάσαμε τους πόνους.
μόνον η σύγχηση,
που ξεχύνεται στους μαλακούς μας εγκεφάλους.
Εξορισμένοι από τις επιθυμίες μας,
αναμασάμε την ξερή μας γλώσσα.

Ποιός θάναι αυτός
που θα πηδήξει την ζώνη της απομόνωσης?????

εκεί που συναντιούνται τα όμορφα και τα ελεύθερα?
στον τόπο του γνήσιου γέλιου?

γιατί εδώ όλοι τσακίζονται πάνω στην δυστυχία.

Να γλυτώσω απο σας και σεις απο εμένα...

He doesn't care anymore....

Πνίγομαι απ΄ τα χθεσινά του χωρισμού τα λόγια,
Καίγομαι σα μάγισσα στην πυρά,
μετά το «κραχ» της άπληστης επιθυμίας σου!
Το πρωί όπως πάντα με τρομοκρατεί,
ένας ολάκερος στρατός από εγκυκλίους και νόμους.
Εφαρμογή διαδικασιών το ζητούμενο. Χα!
Ανάθεση και απόθεση.
Επίθεση και ανάσχεση.
Εν συνεχεία, επινοώ ιστορίες σ΄ έναν αντεστραμμένο κόσμο.
Παπαγαλίζω σαν κομμένη κεφαλή,
ξύλινες φράσεις οικονομικών θεωριών.
Ύφεση, πληθωρισμός, ακαθάριστο εθνικό προϊόν,
Real estate, derivatives,
στρεβλή ανάπτυξη, συνολική δημοσία δαπάνη!!!
Νικήθηκα…..
Ιδιωτική δαπάνη η κηδεία μου!
Έτσι συμβαίνει με τα πολύπλοκα οικονομικά μοντέλα.
Θλιβερό!
Μετά έρχεται η κίνηση του μετρό στις ράγες να με νανουρίσει!
Δεν έχω πια τα χέρια σου να με κοιμίζουν….

...1992...

ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ,
ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΙΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΣ,
ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ!
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ...
ΚΑΙ ...ΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΟΥΝ,
ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΕΦΑΛΙ...

η ...Ιστορια ...του Καλοκαιριού........

Ένα καλοκαίρι ακόμη......
Κάνει καλοκαίρι,
Καλοκαίρια που θέλω να θυμάμαι...
βουτιές το καλοκαίρι,
εικονες καλοκαιριού,
σχέδια για το καλοκαίρι,
Σε περιμένω τ΄άλλο καλοκαίρι,
αυτό το καλοκαίρι ήρθε, γεμάτο χυμούς...
μα είναι ακόμη καλοκαίρι?
πάπλωμα για το καλοκαίρι,
ταξιδεύουμε το καλοκαίρι,
δράσεις και αποδράσεις καλοκαιριού,
φωτεινό καλοκαιράκι,
κάποιο καλοκαίρι που τελειώνει,
βιβλία για το καλοκαίρι,
γιατί έχουμε καλοκαίρι??????

ανάθεμά το για καλοκαίρι,
αυτό το καλοκαίρι πενθούμε,
πυρκαγιές το καλοκαίρι.
Καλοκαίρι με την φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι...
το καλοκαίρι που πλησιάζει απειλητικά!

Μικρό καλοκαίρι!
Γιατί εμείς γνωρίζουμε το καλοκαίρι,
το καλοκαίρι μέσα μας.

επιίθεση καλοκαιρινή,
καλοκαιρινά δωμάτια...
ζήστε ένα καλοκαίρι ζωγραφισμένο,
πολιτιστικό καλοκαίρι,
αγριεμένο καλοκαίρι,
καλοκαίρι πανελληνίων,
το προσεχές καλοκαίρι.

Αδέσποτο καλοκαίρι, με σκοτεινά περάσματα.
Καλοκαιρινό παραμύθι!
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει!

Το ίδιο πάντα καλοκαίρι,
αχανές, ατελείωτο!!!

ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΠΡΟΣ...

Συμφώνως προς....

Χαλβάς γλυκός, σιμιγδαλένιος.

Αγγίζω φως,
και παίρνω μπρος,
παραμυθένιος ο χορός!

Ήταν απλό,
ήταν ρηχό,
ήταν απύθμενα μικρό...
κρυφό και κρυσταλλένιο,
το όνειρο!







Το όνειρο έγινε καπνός,
φύσηξε αέρας δυνατός,
και ...χάθηκε σα τραίνο...

...ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ...

Γεννήθηκε ένα Σεπτέμβρη στην αυγή των sixties και βιαζόταν να αντικρίσει τον κόσμο, γι’ αυτό και ξεπρόβαλε στον διάδρομο της κλινικής. Η μάνα την γέννησε όρθια!

Το κλάμα της διήρκεσε ανελέητο, ασταμάτητο για ένα μήνα.

Η μάνα της και ο πατέρας της πίστευαν στην γερμανική άποψη περί εκπαίδευσης μωρών και έτσι το αφήκαν το μαύρο να κλαίει. Κάποια στιγμή το κατάλαβε και σταμάτησε να σκούζει. Ησύχασε και μαζί κοιμήθηκε όλη η ανησυχία για την ζωή. Λούφαξε στην δειλία και στην μαλθακότητα.

Ο κόσμος τότε έτρεχε πάνω σε μπλε λεωφορεία με γκρι πλαστικές θέσεις.

Πετούσε με την ολυμπιακή του Ωνάση και γλίστραγε μέσα σε ήχους rock & roll και Beatles με λουλούδια μουσική και tango Argentina!

Η μικρούλα ζούσε στον μικρό οικογενειακό κύκλο και με τα χαϊδέματα της γιαγιάς πλούτιζε τον συναισθηματικό της κόσμο. Είχε πάντα μια ροπή προς το παράπονο και το μελό, εξαιτίας της απότομης αποκοπής από την τρυφερότητα.

Μοναχούλα πηγαινοερχόταν σε δωμάτια μικρά, άλλοτε χαμηλοτάβανα και άλλοτε ψηλοτάβανα.

Έπαιζε μένα μικρό ακορντεόν παιχνίδι

και σκάρωνε μικρές ιστορίες με τα αντικείμενα μιας χαμηλής βιβλιοθήκης του σπιτιού.

Η μάνα σπανίως βρισκόταν στο σπίτι, όμως σαν ήταν μοσχομύριζε ολόκληρο από τις γλυκές μυρωδιές των κουλουριών και των φαγητών, αλλά και από την μυρωδιά της αγάπης της που πλανιόταν σε μικρά μόρια κυρίως μέσα στις κουζίνες των σπιτιών που έζησε.

Κι αυτή πάντα αγαπούσε τις κουζίνες ήταν οι ναοί της τρυφερότητας και της αφθονίας.