Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Στους δρόμους...1





Άγρια και πολύτιμη συνάντηση του δρόμου.

Η δυσαρέσκεια και η δυσφορία... της ανθρωπότητας.
Η σκουριασμένη της καρδιά.
Τα τοξικά της δάκρυα.
Το όξινο νερό της αγωνίας της.
Η οριακή της αποξένωση.
Το καμένο δέρμα της αγάπης της.
Οι ανύποπτες λέξεις της.
Η κινούμενη αδιαφορία της.
Σαν κύμα ξεχασμένης ποίησης.

Η θανατερή ελπίδα της...ανθρωπότητας.

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Ποτέ ροζ!


    Mother and Daughter,  photo by Gregory-Crewdson


Τακτοποιεί.
Τοποθετεί εν τάξει.
Εντάξει λοιπόν κι αυτή.

Τακτοποιεί,
τα δώρα αγάπης,
τις ευγενείς σκέψεις του χειμώνα,
τις παιχνιδιάρικες του καλοκαιριού.

Είναι μόνη κι εμμονική.

Ταξίδευε κάποτε σ΄ένα ροζ σύννεφο.
Χωρίς χαρά, γιατί
...σιχαινόταν το ρόζ. Απλά.

Το είχε σκεφτεί για πρώτη φορά, τότε.
Σ εκείνον το χιονιά, σα παιδάκι.
Περπατώντας στο παγωμένο πεζοδρόμιο,
με τα χερια στις τσέπες.
Τα χέρια στο κόκκινο παλτουδάκι.
Βαδιζε αργά κι απαλά, τότε.
Και της άρεσε το λευκό του πάγου,
λάτρευε το πορφυρό του μαλλιού.

Μα ποτέ το ροζ!
Τόσο ψεύτικο, απωθητικό και ανόητο αυτό το ροζ!
Απεχθανόταν το ρόζ.









Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Κλείνω τα μάτια...ανοίγω τα μάτια.





Κλείνω τα μάτια μου και όλος ο κόσμος αλλάζει.
Κλείνω τα μάτια και είμαι σε μία σκοτεινή στάση. 
Ένα λεωφορείο σταματά για να πετάξει έξω κάποιον αλήτη!
Τρομάζω κι ανοίγω τα μάτια...
Κλείνω πάλι τα μάτια κι ένα καλειδοσκόπιο αφουγκράζεται τη ψυχή μου.
Κλείνω τα μάτια και φωτάκια/ πεταλούδες αγκαλιάζουν με θέρμη το πνεύμα μου.
Κλείνω τα μάτια και η αγάπη φωλιάζει στις μασχάλες μου.
Βασιλικά πουλιά ξεφαντώνουν στο μακρινό παρόν.
Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι μια σπιθαμή απ το γκρεμό και πέφτω, αλλά δεν σκοτώνομαι...
Κλείνω τα μάτια και αιωρούμαι, ανεπαισθήτως, επάνω από μία ατελείωτη σπειροειδή σκάλα.
Κλείνω τα μάτια και καπνίζω αυτάρεσκα.
Κλείνω τα μάτια κι ο κόσμος ταραχή ανείπωτη και αμέσως μετά ησυχία ξεδιάντροπη.
Κλείνω τα μάτια και...σφαλίζουν παραθυρόφυλλα, ο ήλιος με κυνηγά σε βουνοκορφές και τα μαλλιά μου απλώνονται σε αμμουδιές.
Ανοίγω τα μάτια κι ένα ποτήρι θολό νερό με περιμένει. 
Η αφόρητη δίψα του ταξιδιού στράγγιξε το ταξίδι.
Αλήθειες χαλαρές όταν σουρουπώνει, 
γίνονται σχοινιά τις νύχτες.

Βρέχει έξω και έτσι κλείνω τα μάτια, κουρνιάζοντας στο χνουδωτό μαξιλάρι και το γρασίδι απλώνεται, απέραντο λιβάδι.
Χρώματα πράσινα, γκρίζα, κυπαρισσιά.
Κυπαρίσσι που λυγάει στον άνεμο η ζωή μου.
Κλείνω τα μάτια, γνωρίζοντας πως θα τα ξανανοίξω.
Πόσο άχρηστη γνώση!











Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Δελτίο καιρού



Το δελτίο καιρού για σήμερα προβλέπει βροχή παντού.
Βροχή πριν, τωρα και μετά.
Βροχή μέσα κι έξω.
To the bone..

Tap below to navigate




Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!






Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Σκάβοντας την άμμο με τις φτέρνες...
Είναι σκληρές οι φτέρνες,
απο την πέτσα της βρώμας.
Ενω τα δάχτυλα τσουρουφλίζονται.
Οι πατούσες καίγονται.
Οι φτέρνες πάντα αντέχουν!

Η κάψα του μεσημεριάτικου ήλιου δεν αντέχεται!
Τσιτώνει το ξερό άνυδρο δέρμα,
που γίνεται πορφυρό και μετά σκάει
χαρτογραφώντας όλες τις θλίψεις.
Ποτέ δε με κούρασε το παιχνίδι της ισορροπίας πάνω στις φτέρνες,
ποτέ δε με κούρασε...

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Σαν ανακουφιστικό βούλιαγμα στο θαλασσινό νερό,
μετά απο περπάτημα στο καυτό άπλετο φώς και
τη γενναιόδωρη τύφλωση του ήλιου!
Βύθισμα του στόματος στο δροσερό καρπούζι των φιλιών.
Ανακάτεμα της γλώσσας με γρανίτα λεμόνι.
Πάγωμα των δοντιών πάνω στη σάρκα άγουρου ροδάκινου.

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Το παντοτινό παιδικό καλοκαίρι.

Η Ινδιάνα της παραλίας
 
 
 
Υ.Γ.   "Βγάζοντας χαρτιά απ τα συρτάρια που γλιστρούν απαλά τραβώντας έξω το σκοτάδι,
            λέξη πάνω στη λέξη"
 
           Η Αnn Sexton και το τραγούδι του Peter Gabriel το εμπνευσμένο απο τη ποίηση της.
 
 


Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Οι λεπτομέρειες μιας ανείπωτης ταραχής μέσα στο χρόνο.





Τι αγαπάμε?  τι είναι δικό μας?  τι είναι ξένο?  τι ειναι αλληλεγύη ?  τι είναι πραγματικότητα?

Χρόνος...
Ολα με το χρόνο συναθροίζονται,
συσσωρεύονται,
δημιουργούνται,
μεταμορφώνονται.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος!

Τίποτα δεν είναι σταθερό και βέβαιο.
Ολα μεταβάλλονται.
"Τα πάντα ρει" που έλεγε κι ο σκοτεινός!
Οτι αγαπώ σήμερα,
αύριο δεν θα είναι αυτό που αγαπώ, αλλά κάτι άλλο.
Και εμείς πασχίζουμε να κρατήσουμε την άμμο στη χουφτα μας!

Το μόνο σταθερό για το καθένα μας ειναι το "κέντρο" του.
Το είναι του. Η ουσία του.
Μέχρι το τέλος του.
Μέχρι την εξαφάνιση της ανθρώπινης συνείδησης του.

Αυτή η "τέταρτη διάσταση", που την ορίζουμε και μας ορίζει....

Μέσα στο δικό μας χρόνο χωράνε όλα ή τίποτα.
Μέσα στον χρόνο μας,
αγγίζουμε όρια,
διευθετούμε,
αγαπάμε,
μισούμε,
συνθέτουμε και
στο τέλος, διαλύουμε.

Το παράλογο παντού παρόν.
Αλλά και η λογική παντού,
αγκομαχώντας να βάλει τάξη στ'  απροσδόκητα.
Και...η ζωή μας,
που είναι μόνο δική μας,
προχωρά αμέριμνα.
Άλλοτε αβασάνιστη
κι άλλοτε στο έπακρο βασανισμένη.

Δε ξέρω αν πονάω ή δεν πονάω.
Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή οχι.
Δεν ξέρω, πόσο και τι, χάνω ή κερδίζω.
Ούτε ακίνητη αλλά ούτε και συνεχόμενα μεταβλητή.

Κάποτε, απλά στέκομαι το χάραμα,
στο αμυδρό φώς
και ενστικτωδώς αφουγκράζομαι
το χρόνο να πηγαινοέρχεται!

Πόρτες ανοίγουν και κλείνουν.
Ατέλειωτες αίθουσες αναμονής ξεπροβάλλουν.
Πουλιά πετούν περα-δώθε.
Δένδρα καταπράσινα χαιρετίζουν,
λουσμένα στο φώς του ήλιου.
Σύννεφα λευκά ή γκρίζα στον ουρανό
προχωρούν ανερμάτιστα.
Λέξεις χύνονται στο μυαλό και σκορπούν θλίψεις.
Μουσικές γεννούν χαρές.

Προσευχόμαστε στο άγνωστο.
Και όσο κι αν κυκλώνουμε το άγνωστο,
στο τέλος άγνωστο μένει.

* ο πανδαμάτωρ χρόνος: ο χρόνος που τα δαμάζει όλα, που τα νικάει όλα.