Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Λογοπαίγνιον


Λογοπαίγνιον κινηματογραφικών τίτλων,
ταινιών του Κιούμπρικ!
Τόσο ταιριαστά για να περιγράψουν σήμερα
την επικαιρότητα...




Η Πορτοκαλιά Οδύσσεια απλώνεται και...
καλεί SOS πεντάγωνο!
Μέταλ τζάκετς στο μέτωπο και...
η Λολίτα, με φόβο και πάθος,
αλλά με μάτια ερμητικά κλειστά και...
το φιλί του διαβόλου στο μάγουλο,
μεταμορφώνεται σε.... κουρδιστή λάμψη!





Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

"Nothing is more real than nothing" by Samuel Beckett





"Τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό από το τίποτα" έλεγε ο Μπέκετ.
Και λέω κι εγώ....

Αυτός ο καταδικασμένος κόσμος, αυτός ο κόσμος ο γεμάτος με αιωρούμενες απορίες, αδιέξοδα και απελπισία.
Όπου διάφοροι περιθωριακοί ήρωες περιμένουν μάταια για ένα ένδοξο τέλος, με πρωτοφανή χρονική αυθαιρεσία.
Όπου κατακερματισμένοι χαρακτήρες, απομυθοποιούν την ικανότητα της γλώσσας να περιγράψει αντικειμενικά την ουσία και την αλήθεια.
Όπου απολαμβάνει κανείς τις ερωτήσεις και το ταξίδι της ζωής ή το σιχαίνεται δια παντός, δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στη σιωπή.


























Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Ο χορός του χρόνου...

























Ο χορός της σύγχυσής μας.
Ο λαβύρινθος της λογικής μας.

Και...
Δύο μαραμένες γαρδένιες στο νερό,
να μοσχομυρίζουν ακόμη!

Το κόκκινο γεράνι στο μπαλκόνι,
η πρασινομάτα γάτα με το απλανές βλέμμα,
κουλουριασμένη νωχελικά.
Το θλιμμένο φλυτζάνι του καφέ.
Το καλοκαιρινό μπλε του μυαλού της.
Το ρεγιόν πουά φόρεμα και το ψαθάκι.

Ο χρόνος που περνά,
σαλεύοντας τα φύλλα της ακακίας...
Ποθεί να τον σταματήσει,
να κερδίσει λεπτά,
να μη μεγαλώσει για λίγο.
Και μετά γελάει.
Πως να ζήσει κανείς δίχως γέλιο!





















Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Trough your busy dying day!




Οι μέρες όλο και μικραίνουν.
Το καλοκαίρι όμως ειναι ακόμη εδώ,
κι ας έλιωσε αφάγωτο το παγωτό!
Πηγαίνει με τον υπόγειο σπίτι της.
Όπως συνήθως.
Τρέχει να κρυφτεί στο καταφύγιο της.
Η σαχλή πολυάσχολη μέρα της τελειώνει.
Στέκεται ναρκωμένη μεσ τη νύχτα,
κοιτώντας τα δέντρα και τις σκιές,
ενω το φαγητό στο φούρνο πάλι καίγεται!

Δε θέλει να ξαπλώσει.
Δεν αποζητά την ηρεμία.
Επιθυμεί να περπατήσει στη πόλη,
μέχρι το ξημέρωμα!
Θέλει ν΄ ανησυχήσει,
ακόμη και να φοβηθεί,
να νιώσει έκπληξη,
να εκτιμήσει τη διαφορά.
Να βρεί τρύπες γιορτινές,
σε λερούς δρόμους θέλει.
Και να χορέψει
κυκλωτικούς χορούς στο σκοτάδι.

Trough your busy dying day!




Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

"Τα καλοκαίρια μας πικρά ..."



"Τα καλοκαίρια μας πικρά κι ατέλειωτοι οι χειμώνες..."

Συμφιλίωση με την παροδικότητα της ζωής.
Κατανοώντας και αγνοώντας ταυτόχρονα.
Μη αντέχοντας την ακινησία.
Παραδομένοι στην κίνηση.

Μέσ στην στενότητα του κόσμου,
χορεύοντας την απαλλαγή απ τον πόνο.
Χορεύοντας τη μνήμη κάποιας ιερής δυστυχίας.
Σαν ναρκισσευόμενοι προπαίτες.
Παρόντες πάντα στην ασχήμια.
Αποπλανημένοι απο τους ρόλους,
αποκοιμισμένοι απο τη πλήξη,
τρέφοντας το θυμό μας.
Επιδεικνύοντας εξαίρετη διορατικότητα,
εκπίπτουμε σε ασύμφορες επιθυμίες.
Συμφοριασμένοι στα άγρια τοπία της μητρόπολης,
τα βυθισμένα στην ανατολίτικη μοιρολατρία.


Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Χάθηκα...



-Εχετε χαθεί;

-Ναι...



-Επειδή δεν ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε τείνουμε να σκεφτόμαστε τη ζωή σα μία αστείρευτη πηγή. 
Πράγματα συμβαίνουν μόνο κάποιες φορές, τόσο λίγες στ αλήθεια!
Πόσες φορές θυμόμαστε ένα απόγευμα απο την παιδική μας ηλικία; 
Ένα απόγευμα που είναι πολύ βαθιά μέρος της ζωής μας, που δεν μπορούμε να ζήσουμε δίχως αυτό; 
Ίσως ακόμη 4 ή 5 φορές; 
Ίσως ούτε καν τόσες; 
Πόσες φορές θα δούμε το γιομάτο φεγγάρι ν ανατέλλει; 
Ίσως 20; 
Κι όμως μοιάζουν ανεξάντλητες!

Paul Bowles - The sheltering sky (1949)

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Ο καιρός περνά, περνάει ο καιρός, περνά...




Σκεφτόταν ....
Ολα τα δεινά των έξι χρόνων "κρίση".
Τις ήττες, το "πολιτικό" χάος, την ανύπαρκτη "δημοκρατία",
την αναστάτωση των διαδηλώσεων, των ντεμέκ απεργιών,
των κλειδωμένων ψυχών την παράνοια,
το παράλογο που διαφεντεύει,
τη φασιστοπροπαγάνδα που επεκτείνεται άγρια
σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις!

Σκεφτόταν....
Μπροστά σε φωτεινές οθόνες παντός τύπου και ορέξεων,
σκεφτόταν αυτόν τον αποκαρδιωμένο κόσμο,
τον παραιτημένο κόσμο,
παραιτημένο ακόμα κι απο τη λογική!



Συλλογάται ακόμη!
Με την αίσθηση του εφήμερου και προσωρινού,
να την ακολουθεί....με αιχμηρές οπές στα όνειρά της,
με δόσεις μικρές, ημικρανίας, να σφυροκοπούν το κεφάλι της.
Με δυσανάλογες εκπτώσεις στα αισθήματα της!



Και όταν παύει να συλλογάται,
παραδίνεται ανευ όρων στην απάτη!
Κι ας αποφεύγει παθιασμένα τις υποσχέσεις των πολιτικάντηδων!
Κι ας μην αντέχει ότι έχει και κατέχει!
Κι ας αγαπάει ακόμη, χωρίς να θαυμάζει.
Κι ας μαθαίνει τέλεια, πως να πεθαίνει.


Παύει να συλλογάται και τότε πλέει στην αθλιότητα των υποχωρήσεων.
Αγκομαχάει στην απαράδεκτη ακινησία των τοπίων της μητρόπολης.


Τελευταία λάτρης της περιπέτειας ως μάνα,
διανύει τη στενότητα αυτού του κόσμου
και ο χρόνος στεγνώνει και συρρικνώνεται.
Ο καιρός περνά!

Γαμείς δε γαμείς, ο καιρός περνάει!