Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!






Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Σκάβοντας την άμμο με τις φτέρνες...
Είναι σκληρές οι φτέρνες,
απο την πέτσα της βρώμας.
Ενω τα δάχτυλα τσουρουφλίζονται.
Οι πατούσες καίγονται.
Οι φτέρνες πάντα αντέχουν!

Η κάψα του μεσημεριάτικου ήλιου δεν αντέχεται!
Τσιτώνει το ξερό άνυδρο δέρμα,
που γίνεται πορφυρό και μετά σκάει
χαρτογραφώντας όλες τις θλίψεις.
Ποτέ δε με κούρασε το παιχνίδι της ισορροπίας πάνω στις φτέρνες,
ποτέ δε με κούρασε...

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Σαν ανακουφιστικό βούλιαγμα στο θαλασσινό νερό,
μετά απο περπάτημα στο καυτό άπλετο φώς και
τη γενναιόδωρη τύφλωση του ήλιου!
Βύθισμα του στόματος στο δροσερό καρπούζι των φιλιών.
Ανακάτεμα της γλώσσας με γρανίτα λεμόνι.
Πάγωμα των δοντιών πάνω στη σάρκα άγουρου ροδάκινου.

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Το παντοτινό παιδικό καλοκαίρι.

Η Ινδιάνα της παραλίας
 
 
 
Υ.Γ.   "Βγάζοντας χαρτιά απ τα συρτάρια που γλιστρούν απαλά τραβώντας έξω το σκοτάδι,
            λέξη πάνω στη λέξη"
 
           Η Αnn Sexton και το τραγούδι του Peter Gabriel το εμπνευσμένο απο τη ποίηση της.
 
 


Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Οι λεπτομέρειες μιας ανείπωτης ταραχής μέσα στο χρόνο.





Τι αγαπάμε?  τι είναι δικό μας?  τι είναι ξένο?  τι ειναι αλληλεγύη ?  τι είναι πραγματικότητα?

Χρόνος...
Ολα με το χρόνο συναθροίζονται,
συσσωρεύονται,
δημιουργούνται,
μεταμορφώνονται.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος!

Τίποτα δεν είναι σταθερό και βέβαιο.
Ολα μεταβάλλονται.
"Τα πάντα ρει" που έλεγε κι ο σκοτεινός!
Οτι αγαπώ σήμερα,
αύριο δεν θα είναι αυτό που αγαπώ, αλλά κάτι άλλο.
Και εμείς πασχίζουμε να κρατήσουμε την άμμο στη χουφτα μας!

Το μόνο σταθερό για το καθένα μας ειναι το "κέντρο" του.
Το είναι του. Η ουσία του.
Μέχρι το τέλος του.
Μέχρι την εξαφάνιση της ανθρώπινης συνείδησης του.

Αυτή η "τέταρτη διάσταση", που την ορίζουμε και μας ορίζει....

Μέσα στο δικό μας χρόνο χωράνε όλα ή τίποτα.
Μέσα στον χρόνο μας,
αγγίζουμε όρια,
διευθετούμε,
αγαπάμε,
μισούμε,
συνθέτουμε και
στο τέλος, διαλύουμε.

Το παράλογο παντού παρόν.
Αλλά και η λογική παντού,
αγκομαχώντας να βάλει τάξη στ'  απροσδόκητα.
Και...η ζωή μας,
που είναι μόνο δική μας,
προχωρά αμέριμνα.
Άλλοτε αβασάνιστη
κι άλλοτε στο έπακρο βασανισμένη.

Δε ξέρω αν πονάω ή δεν πονάω.
Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή οχι.
Δεν ξέρω, πόσο και τι, χάνω ή κερδίζω.
Ούτε ακίνητη αλλά ούτε και συνεχόμενα μεταβλητή.

Κάποτε, απλά στέκομαι το χάραμα,
στο αμυδρό φώς
και ενστικτωδώς αφουγκράζομαι
το χρόνο να πηγαινοέρχεται!

Πόρτες ανοίγουν και κλείνουν.
Ατέλειωτες αίθουσες αναμονής ξεπροβάλλουν.
Πουλιά πετούν περα-δώθε.
Δένδρα καταπράσινα χαιρετίζουν,
λουσμένα στο φώς του ήλιου.
Σύννεφα λευκά ή γκρίζα στον ουρανό
προχωρούν ανερμάτιστα.
Λέξεις χύνονται στο μυαλό και σκορπούν θλίψεις.
Μουσικές γεννούν χαρές.

Προσευχόμαστε στο άγνωστο.
Και όσο κι αν κυκλώνουμε το άγνωστο,
στο τέλος άγνωστο μένει.

* ο πανδαμάτωρ χρόνος: ο χρόνος που τα δαμάζει όλα, που τα νικάει όλα.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Λογοπαίγνιον


Λογοπαίγνιον κινηματογραφικών τίτλων,
ταινιών του Κιούμπρικ!
Τόσο ταιριαστά για να περιγράψουν σήμερα
την επικαιρότητα...




Η Πορτοκαλιά Οδύσσεια απλώνεται και...
καλεί SOS πεντάγωνο!
Μέταλ τζάκετς στο μέτωπο και...
η Λολίτα, με φόβο και πάθος,
αλλά με μάτια ερμητικά κλειστά και...
το φιλί του διαβόλου στο μάγουλο,
μεταμορφώνεται σε.... κουρδιστή λάμψη!





Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

"Nothing is more real than nothing" by Samuel Beckett





"Τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό από το τίποτα" έλεγε ο Μπέκετ.
Και λέω κι εγώ....

Αυτός ο καταδικασμένος κόσμος, αυτός ο κόσμος ο γεμάτος με αιωρούμενες απορίες, αδιέξοδα και απελπισία.
Όπου διάφοροι περιθωριακοί ήρωες περιμένουν μάταια για ένα ένδοξο τέλος, με πρωτοφανή χρονική αυθαιρεσία.
Όπου κατακερματισμένοι χαρακτήρες, απομυθοποιούν την ικανότητα της γλώσσας να περιγράψει αντικειμενικά την ουσία και την αλήθεια.
Όπου απολαμβάνει κανείς τις ερωτήσεις και το ταξίδι της ζωής ή το σιχαίνεται δια παντός, δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στη σιωπή.


























Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Ο χορός του χρόνου...

























Ο χορός της σύγχυσής μας.
Ο λαβύρινθος της λογικής μας.

Και...
Δύο μαραμένες γαρδένιες στο νερό,
να μοσχομυρίζουν ακόμη!

Το κόκκινο γεράνι στο μπαλκόνι,
η πρασινομάτα γάτα με το απλανές βλέμμα,
κουλουριασμένη νωχελικά.
Το θλιμμένο φλυτζάνι του καφέ.
Το καλοκαιρινό μπλε του μυαλού της.
Το ρεγιόν πουά φόρεμα και το ψαθάκι.

Ο χρόνος που περνά,
σαλεύοντας τα φύλλα της ακακίας...
Ποθεί να τον σταματήσει,
να κερδίσει λεπτά,
να μη μεγαλώσει για λίγο.
Και μετά γελάει.
Πως να ζήσει κανείς δίχως γέλιο!





















Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Trough your busy dying day!




Οι μέρες όλο και μικραίνουν.
Το καλοκαίρι όμως ειναι ακόμη εδώ,
κι ας έλιωσε αφάγωτο το παγωτό!
Πηγαίνει με τον υπόγειο σπίτι της.
Όπως συνήθως.
Τρέχει να κρυφτεί στο καταφύγιο της.
Η σαχλή πολυάσχολη μέρα της τελειώνει.
Στέκεται ναρκωμένη μεσ τη νύχτα,
κοιτώντας τα δέντρα και τις σκιές,
ενω το φαγητό στο φούρνο πάλι καίγεται!

Δε θέλει να ξαπλώσει.
Δεν αποζητά την ηρεμία.
Επιθυμεί να περπατήσει στη πόλη,
μέχρι το ξημέρωμα!
Θέλει ν΄ ανησυχήσει,
ακόμη και να φοβηθεί,
να νιώσει έκπληξη,
να εκτιμήσει τη διαφορά.
Να βρεί τρύπες γιορτινές,
σε λερούς δρόμους θέλει.
Και να χορέψει
κυκλωτικούς χορούς στο σκοτάδι.

Trough your busy dying day!




Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

"Τα καλοκαίρια μας πικρά ..."



"Τα καλοκαίρια μας πικρά κι ατέλειωτοι οι χειμώνες..."

Συμφιλίωση με την παροδικότητα της ζωής.
Κατανοώντας και αγνοώντας ταυτόχρονα.
Μη αντέχοντας την ακινησία.
Παραδομένοι στην κίνηση.

Μέσ στην στενότητα του κόσμου,
χορεύοντας την απαλλαγή απ τον πόνο.
Χορεύοντας τη μνήμη κάποιας ιερής δυστυχίας.
Σαν ναρκισσευόμενοι προπαίτες.
Παρόντες πάντα στην ασχήμια.
Αποπλανημένοι απο τους ρόλους,
αποκοιμισμένοι απο τη πλήξη,
τρέφοντας το θυμό μας.
Επιδεικνύοντας εξαίρετη διορατικότητα,
εκπίπτουμε σε ασύμφορες επιθυμίες.
Συμφοριασμένοι στα άγρια τοπία της μητρόπολης,
τα βυθισμένα στην ανατολίτικη μοιρολατρία.