Πλοκάμι Νο 8 - Χαμένες εικόνες μιας κοινωνίας σε σύνθλιψη.

Ούτε ποίηση στους δρόμους, ούτε μυστήρια.
Ούτε ινδιάνικα σύννεφα καπνού,
ούτε χρυσά δισκοπότηρα και κόκκινοι δράκοι.
Ούτε μαγευτικοί ήχοι δασών,
ούτε χιουμοριστικές φράσεις ξωτικών.
Χαμένη κάθε γοητεία!

Μόνο αθλιότητα και πόνος,
Πόνος που περιγράφεται εύκολα,
γιατι εχει εναν ήχο μονότονο, όπως κάθε πόνος.
Είναι και τόσο κοινότυπη η θλίψη!
Σε σύνθλιψη και αργό ξεθώριασμα η χαρά.
Και ο θάνατος πάντα ένας, αλλά παντού!

Κι αυτή...
Λησμονημένη και λησμονώντας,
ακουμπά τα σγουρά της μαλλιά
σε αόρατα περίτεχνα βράδυα!
Αφήνοντας παντού το χρώμα τους.
Έτσι ασπρίζει σαν χιόνι που σέβεται τον εαυτό του,
και γι αυτό πέφτει αργά.

Κι εσυ άνδρα μάθε πως όσο καλά και να κρύβεσαι,
δεν έχει καμμία σημασία αν δεν θέλει αυτή
να παίξει το "κρυφτό"!

Ελαστικά χταπόδια πρόσδεσης γινήκαμε....

Και Μαρτίτσια... χταποδίσια θα κρεμαστούμε στις αμυγδαλιές!

Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης,
ο ποχει κόρη ακριβή που ο ήλιος να μη τη ιδεί!
Ηρθε ο Μάρτης ...η άνοιξη όχι ακόμα!

"Ως εδω, όλα καλά...."

Ο κοινωνικός αποκλεισμός και η απροκάλυπτη συνεχής καταστολή απέναντι σε κάθε κοινωνική ομάδα είτε αδύναμη σαν τους προσφυγες/μετανάστες, ειτε μικρή και μη αποδεκτή απο τη κοινή γνώμη, έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ το φόβο στη κοινωνία. Και έτσι τρέφεται πλέον ο γνήσιος, ο χωρίς μάσκες φασισμός!
Τι ειναι σωστό να κάνεις; Να ενστερνισθείς τις πεποιθήσεις των πολλών, αυτές που επιβάλλονται απο την εξουσία, να περιχαρακωθείς στον εαυτό σου και να βλάπτεις μόνο εσένα, ή να εκδικηθείς το θάνατο με θάνατο?
Τελικά, είναι θέμα τύχης η επιβίωση, είτε βάλεις λάδι στη φωτιά είτε βάλεις νερό στο κρασί!
Ετσι κι αλλιώς οταν μια κοινωνία βρίσκεται σε πτώση και καθώς πέφτει επαναλαμβάνει στον εαυτό της: "Ως εδω, όλα καλά...."
"Ως εδω, όλα καλά...."
"Ως εδω, όλα καλά...."
σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η προσγείωση.

Σύμφωνα και συμφωνίες (συμβάσεις και θεσμοί)..........

Συμφωνίες και Σύμφωνα, Θεσμοί και Νόμοι, στο πλαίσιο της "αστικής δικαιοσύνης " και επειδή ποτέ δεν ξερεις τι επιφυλάσσει- αυτό το αστικό δίκαιο- στον αδύναμο, μάλλον με αφήνουν αδιάφορη για να μη πω με απωθούν!

Ο γάμος ειναι ένα απο αυτά!

Χα! Ο γάμος!

Εκκλησίες, τελετές, ρύζια και υπογραφές για καταχώριση στο κρατικό αρχείο.
Μετά εγκυμοσύνες και πάλι εκκλησίες, βαπτίσεις, λευκά τραπέζια οβάλ σε τεχνητό γρασίδι, θείες, ανήψια και ξαδέλφια.
Πρωτίστως πεθερικά, εντος εκτος κι επι τ αυτά!
Τούρτες, φαγητά, ψητά και οβελίες και οικογενειακά τραπέζια.
Υποχρεωτικά ξενύχτια και παιδικά γενέθλια.
Κοινή φορολογία αλλά και απιστίες, χωρισμοί και διαζύγια.
Να τι ειναι ο σύγχρονος γάμος! Αλλη.... διάσταση, λέμε!
Ο θεσμός...του γάμου που πολλοί λάτρεψαν και επιζητούν!
Θυμάμαι που η Σιμόν έλεγε, εδω και πολλά χρόνια, οτι ο γάμος είναι ένα κακό αστείο και μάλλον είχε δίκιο!
Οτι είναι σύμβαση με ορους μικροαστικής ηθικής, περιορισμός και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών.
Κι εγω τολμώ να πώ και να ρωτήσω...που κρύβεται σε όλα αυτά ο Ερωτας;
Μήπως παραδίδεται αβλεπί στα χέρια της πιο αρχαίας παράδοσης;
Και μέχρι πότε θα αφήνουμε την Αγάπη να τσακίζεται στα βράχια της ανάγκης;

Πλοκάμι Νο 7 - Η φάρσα του κόσμου ή ο κόσμος μια φάρσα;

Η φάρσα του κόσμου ή ο κόσμος μια φάρσα;
Ρωτάει η δειλή αλλά ανένδοτη...

Γράφοντας μεγάλες λαμπερές λέξεις,
θαρρούσε πως κατακτάει την πολύτιμη επικοινωνία,
με αυτόν τον ...κόσμο!

Ομως, ο κόσμος αυτός γίνηκε μια μεγάλη φάρσα!
Σπαμάρουν όλοι ο ένας τον άλλον αδιάλλειπτα.
Πλαστοί ήρωες γεννιούνται κάθε λεπτό!
Hackers ταλαντευόμενων ψυχών.
Σχολιαστές απίθανων ανοησιών στα σόσιαλ μύδια.
Προσποιούνται ατέρμονα οικειότητα!
Ετσι, για να διατηρείται η νάρκωση σε ανεκτά επίπεδα...

Όμως η φάρσα συνεχίζεται και μέσα στο μικρό της θηλυκό κεφάλι.
Οι εμμονές της, γινήκαν πλέον θηλειά στο λαιμό της, ενόσω ο θάνατος αφήνει τα μαύρα του στίγματα παντού με ιλλιγγιώδη ταχύτητα!
Ο σβέρκος της, ανήμπορος απο καθε λογής πόνους, θρυψαλλιάζεται!
Ατέχνως!
Αναφανδόν!
Ωσπου στο τέλος ανακαλύπτει το μυστικό!
Ειναι νεκρή μα δεν το ξέρει....

radiohead - pyramid song - Der Himmel uber Berlin

I jumped in the river and what did I see?
Black-eyed angels swam with me
A moon full of stars and astral cars
All the things I used to see
All my lovers were there with me
All my past and futures
And we all went to heaven in a little row boat
There was nothing to fear and nothing to doubt...

Πήδηξα στο ποτάμι...

και τι είδα;

Άγγέλους με μαύρα μάτια να κολυμπούν μαζί μου.

Ενα φεγγάρι γεμάτο μ αστέρια και αστρικά οχήματα.

Ολα όσα συνήθιζα να βλέπω.

Ολοι οι εραστές μου ήταν εκεί μαζί μου.

Το παρελθόν και το μέλλον μου.

Δεν υπήρχε τίποτα να φοβηθώ και τίποτα για ν αμφιβάλλω!

radiohead - pyramid song - Der Himmel uber Berlin

Πλοκάμι Νο 6 - Αμφιλεγόμενη Μελαγχολία

Τ' αμφιλεγόμενα και μελαγχολικά τοπία της καρδιάς.
Οι αμέτρητες ανευ σημασίας πάντα πληροφορίες,
που γι αυτό και επαναλαμβάνονται, τάχα τροφή του μυαλού!

Ο αχός της τρικυμισμένης θάλασσας.
Τα σύννεφα σε αναταραχή.
Οι πάγοι που λιώνουν ταξιδεύοντας.

Οι λύκοι που ουρλιάζουν τη νύχτα και
οι ασυλλόγιστοι που κυκλοφορούν
στους σκοτεινούς δρόμους των πόλεων,
τους γυμνούς απο ουσία...



Η ηθική του κέρδους και της ανταλλαγής,
που ποτέ και πουθενά δεν αφήνει τη λεία της!
Τα επαναλαμβανόμενα ψέμματα,
που έπαψαν ν αφανιζονται απο ποιητικές χειρονομίες!

Η ραγισμένη ζωή,
σαν κόκκινο χρώμα που στάζει μόνο του στους τοίχους.
Και ο θάνατος που σουλατσάρει ανέμελος μεσ το μεσημέρι!




























Ο νεκρός χρόνος...όπου μ΄ένα άλμα προς τα μένα,
ακινητοποιώ το παρελθόν,
χάνοντας το παρόν.

Και αυτός ο κόσμος,
ο οποίος αποκτά αξία
μόνον τη στιγμή που τον μεταμορφώνουμε,
ν΄αφανίζεται!

Κάθε φορά,
που η γλώσσα φυλακίζει το ζωντανό παρόν,
κάθε φορά,
που οι λέξεις των ανθρώπων αφαιρούν την ουσία απο τα πράγματα,
τότε ακριβώς,
ο "Big Brother", η Εξουσία αυτοπροσώπως, ενισχύεται!

Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι συνεχίζουμε...
Απτόητοι χρησιμοποιούμε τις λέξεις,
προσδοκώντας να σωθούμε,
αλλά καταλήγοντας εν τέλει
να βλέπουμε κάποιαν αξιοπρέπεια μοναχά στο Μηδέν!

Πλοκάμι Νο 5 - Μοναχικόν

Ταξιδεύοντας σε βαθιά σιωπή...συλλογάται.
Τις βραχώδεις ερήμους των επιθυμιών της.
Τα φθινοπωρινά φύλλα των γενεθλίων της.
Τις χαμηλές πτήσεις των ονείρων της.

Κυμματίζοντας ελαφρά και ζωγραφίζοντας αχνά,
τις μέρες της αλλά και τ ατέρμονα δειλινά των σκέψεών της.
Σκαρφαλώνοντας στα ψηλόκορφα δυνατά δένδρα των πόθων της,
τα γυμνά απο απορίες.

Ομως...
Μόνο τα λαμπυρίσματα στην ομίχλη και
τα πεφταστέρια που αυλάκωσαν κάποτε έναν μωβ ουρανό, θυμάται...
Και την αίσθηση πως λούζεται απο λευκό φως,
κάτω απο τον καταρράκτη της λύπης της!

Η λύπη...

 

Πλοκάμι Νο 4 - Οταν ονειρεύομαι εμένα...

Ηταν νύχτα. Σχεδόν τέλος Σεπτέμβρη του 2015. Έβρεχε. Τι εβρεχε δηλαδή, καράκλες έριχνε! Ηταν ξαπλωμένη και πλήρως ντυμένη στο φτηνό ντιβάνι που πάνω του είχε ρίξει δύο-τρία παπλώματα για να εχει τη ψευδαισθηση οτι έχει στρώμα.

Μία λεπτή καρό κουβέρτα τυλιγμένη στα πόδια της, έκρυβε ένα ολόκληρο χάρτη απο σημάδια και ελιές στο δέρμα. Βαριόταν τρομερά!
Επιανε λοιπόν τότε το κινητό στα χέρια. Αυτό την έκαιγε, έτσι ωστε να το αφήνει λυσσασμένα δίπλα στο κομοδίνο, αλλά πάντα με τη χάρη ενός τσουρουφλισμένου πουλιού!
Ενα στριφτό τσιγάρο που μισόσβυνε στα δάχτυλά της σκεφτόταν αντι γι' αυτήν! Μισητή πόλη! 

Αχ! Τι κάνεις σε τούτη την πόλη; Γίνεσαι αγενής; Γελάς αμήχανα και δυνατά μέχρι σκασμού;
Υπερβαίνεις τα όρια και τρέχεις στη παραλία για να πνιγείς άδοξα; Γίνεσαι απαίσια;
Ζεις την υπέροχη ζωή της αποτυχίας πνίγοντας τη θλίψη σ ένα αστείο;
Λα λα λα λα και ποστάρεις τραγουδάκι στο φβ;
Καμμία αληθινή έμπνευση! Μόνο αυτή. Αυτή η ενόχληση των επιθυμιών της να γυροφέρνει σε χιλιάδες στροφές...
Τα χέρια της κολλημένα με μαρμελάδα βύσσινο. Τα χείλη της σχισμένα και ματωμένα απο τη τελευταία αυτογροθιά της!
Οι λέξεις της, άτακτα και αδιόρθωτα παιδιά. Μειωμένη η λογική και σφραγισμένη η καρδιά.
Την ίδια ακριβώς στιγμή που πνίγεται απο αηδία, ανιχνεύει ψήγματα αγάπης στο στήθος της.
Εκπλήσσεται και αυτομαγεύεται. Εισπνέει αλκοολούχα χαρά απο το βρεγμένο χώμα του διπλανού πάρκου, φτύνωντας την υγρασία των μαύρων δένδρων. 

Και καθώς η ζωή ασκεί τη τέχνη της, ζωγραφίζοντας βρόχινους ιστούς στα τζάμια...

Ακινητοποιείται η σιωπή στο βάθος του ορίζοντα....