Να περιφέρεσαι στην τρέλα...και παραπέρα!

Οι άσχημες μέρες κι οι άσχημες νύχτες
εναλλάσσονται τώρα
υπερβολικά συχνά.
Το παλιό όνειρο των λιγοστών
εύκολων χρόνων
πριν από το θάνατο
έσβησε κι αυτό όπως τ' άλλα.
κρίμα, κρίμα, κρίμα.


θέλαμε περισσότερα απ' όσα
θα μπορούσαμε να έχουμε πότε:
γυναίκες όλο έρωτα
και γέλια,
νύχτες αρκούντως άγριες
για την τίγρη,
θέλαμε μέρες
που θα τριγύρναγαν μες στην ζωή
με κάποια χάρη, λίγο νόημα,
όχι κάτι
για τα σκουπίδια,
άλλα κάτι
που ν' αξίζει να το θυμάσαι, 

κάτι που θα το 'χωνες σαν λάμα
κατευθείαν στου θανάτου την κοιλιά.

Κρίμα, κρίμα...
Φυσικά στο τέλος
η ασήμαντη οδύνη μας
είναι αστεία και μάταιη...
Υπάρχουν κι άλλοι που αισθάνονται την ίδια
αταξία να τους καίει.
Τρελαίνονται αυτοκτονούν
μωραίνονται, καταφεύγουν
σε φανταστικούς θεούς
ή μεθούν, μαστουρώνουν,
χαζεύουν ...
Αφανίζονται μέσα στην μάζα του
τίποτα
που αποκαλούμε οικογένειες,
πόλεις,
χώρες.
Αλλα η μοίρα δεν φέρει
όλη την ευθύνη.
Κατασπαταλήσαμε τις ευκαιρίες μας,
στραγγαλίσαμε
την ίδια την καρδιά μας ...

Τώρα είμαστε πολίτες του
τίποτα.

Μόνο ο ήλιος
ξέρει τη αλήθεια:
που παραδώσαμε
ζωή και θάνατο
σε μια άχρηστη
τελετουργία,
και ύστερα μετατρέψαμε τα όνειρα μας
σε κοπριά.
Πως είπαμε
όχι, όχι, όχι, όχι
στο πιο όμορφο
ΝΑΙ
που ειπώθηκε πότε:
στην ίδια τη
ζωή ...

Βukowski...'να περιφέρεσαι στην τρέλα' 

Every town I go to is like a lock without a key
The blues I leave behind are catching up on me...

Για ένα άδειο πουκάμισο...

 

 

Η νύχτα φώτισε τις αμφιλεγόμενες πορείες μας.Τώρα...που δεν χρειάζεται ο ήλιος για να στίβει, μεσ το μεσημέρι, τις αμμουδερές σκέψεις μας,θα ξαπλώσουμε στο κόκκινο ντιβάνι της ανείπωτης θλίψης μας και θα ερωτευτούμε το τέλος των σημείων...

1987...Τότε που φανταζόταν οτι θα γράψει μυθιστόρημα!

Γυάλινος κόσμος

Καλπάζουσες ...ευθείες εκτινάσσονται στις κόγχες των ουρανίσκων σας!
Οι τέντες των μπαλκονιών σκούζουν το τραγούδι του ήλιου.

Ψηλαφώντας τις άκρες των αναδιπλωμένων βλεφάρων σου,
πλημμύρισες γυαλιστερές μπίλιες...
που χύνονται-αρχοντικά -απ όλες τις γωνίες του στόματος...

Μην εξαφανίζεις τις οάσεις
στο δενδροφυτεμένο τοπίο του μυαλού μου!

Μόνο...
συνέλεξε,
με γλύκα εραστού,
τις βρόχινες σταγόνες,
πριν η ξερή γη του κορμιού μου τις στραγγίξει.

Η ζωή που γίνηκε πόλεμος....

Ελλειπτική και ανευλόγητη η μερα σήμερα ...
Οι εποχές πλέον ανύπαρκτες.
Αλλαξε το Κλιμα αλλά και το κλήμα της αυλής του γείτονα κάηκε, απο τον πάγο ... τ Απρίλη!
"Μπούκαρε" - το λοιπον - ένα αλλοιώτικο ασυνήθιστο καλοκαίρι με υγρασία τροπικών ......Επωάστηκαν τάχιστα τ αυγα των εντόμων ....

Εντός ολίγου και κροκόδειλοι θα βολτάρουν στην άσφαλτο!

Οι σκιές μας μας εγκατέλειψαν!

Αυτονομημένη και ξέφρενη η πορεία της τεχνολογίας υψηλού επιπέδου, 

υπάρχει για να καλύπτει την ατμόσφαιρα του πλανήτη μόνο. 

Ενας ξένος παρατηρητης της μη ζωής μας. 

Χωρις μπικικίνια και ουτε καν φαμπερ μολυβια ευλογημένα .... αντε να ζησεις!

NAQOYQATSI που στη γλώσσα των ινδιάνων Χόπι σημαίνει «η ζωή σαν πόλεμος".

Τίποτα δεν συμβαίνει......

Hey!

εσείς...εσεις οι αιωνίως δανειζόμενοι και χρεωμένοι!
Εσεις εκει!

...με τις δανεικές ζωές, που δανείζετε ακόμη και στο χάρο κομματια σας, θαρρώντας πως κάνετε ανταλλαγή με δαύτον και θα σας χρωστάει!!

Kούνια που σας κούναγε!
Το μέλλον σας χέστηκε απο τη χαρά!

Και δυστυχία μας..... μας πήρατε στο λαιμό σας!

Ζητάτε να μοιραστούμε τη πραγματικότητα σας. Να ζήσουμε το ψέμα μέσα στο ψέμα, μυστικά εξαπατημένοι, όπως πάντα.
Και τραγουδάτε γλυκά στ αυτιά μας....για να πειστούμε.
Αλλά τι να τα κάνω τα τραγούδια σας τα ζαχαρωμένα;

Τόση πίκρα συσσωρευμενη απο εξαναγκασμούς δεν διαλύεται παρά γεννάει πιότερη δυσφορία!

Εντάξει, μη τρομάζετε πια τόσο...ειμαστε πολυ λίγοι, η τάξη δεν διακυβεύεται η αναιμική ασφάλεια σας δεν κινδυνεύει!

....αφού, η γενικη υπνωση καλά κρατεί,...

... αφού, ολες οι ιδεολογίες ξεπουλήθηκαν και καταναλώθηκαν ήδη, σα "λαχταριστά" γκατζετ...

....αφού, αλλάζουμε ψευδαισθήσεις με εξαιρετική ευκολία και ταχύτητα σαν τα εσώρουχα μας!

Τι ανυπόφορη κατάντια όλο τουτο το μασκάρεμα! Τι ταπείνωση!

Καθε τόσο ν ανταλλάσονται καμώματα, έξυπνοι ντεμεκ ελιγμοί και ταυτόχρονα κτηνώδεις επιθέσεις, όλα κάτω απο την πλήρη εποπτεία του γενικού συντονιστή των πάντων την Οικονομία!

Επαρκής ο φθόνος του ενος για τον άλλο, ετσι για να νιώθετε οτι υπάρχετε ... μόνο που υπάρχετε σα δούλοι. Μοναχά σα δούλοι!

Ενταξει λοιπόν, συνεχείστε - αφού το θέτε - συνεχίστε να γονατίζετε,
...να αστυνομεύετε τις δικές σας συναντήσεις,

να περιπλανιέστε στις θλιβερές πόλεις -υπονόμους που φτιάξατε, κυνηγώντας ξεφτισμένες πλαστικές "ηδονές" και γελοίους "έρωτες".

Τίποτα δεν συμβαίνει και .....τίποτα δεν θα συμβεί!

Steppenwolf?

Να ειμαι ο εαυτός μου εντάξει, αλλά με τον άλλον εαυτό, τι γίνεται;;;

Υπαρξιακές αντιφάσεις;;;;

Οι συγκρούσεις κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου θα έλεγε κάποιος.

Ζωή, θάνατος, εφήμερο, αιώνιο.

Η διττή ανθρώπινη φύση;;;;

Μοναχοί αλλά και και ν αποζητούμε τη συντροφικότητα.

Να συντροφευόμαστε αλλά να βιώνουμε απίστευτη μοναξιά και αίσθημα ανικανοποίητου.

Να παραδινόμαστε σε απολαύσεις και να γοητευόμαστε από το άγνωστο και σκοτεινό, αλλά ν αποζητάμε και να δενόμαστε τελικά με το οικείο.

Απο τη μια να αποσυρόμαστε στον ιδεατό αλλά έρημο κόσμο του πνεύματος και απο την άλλη να διαπιστώνουμε την αναγκαιότητα της επαφής με τον απτό και φθαρτό κόσμο γύρω μας;;;

Το αναπόδραστο κακό ....είναι το τετριμμένο!

Ολα αυτά σκέψεις απο μία θύμηση παλιού αλλά διαχρονικού αναγνώσματος ...

«Δεν έβλεπα κανένα δρόμο πίσω απ’ αυτό που φοβόμουν. Αν σήμερα στον αγώνα μεταξύ της απελπισίας και της δειλίας νικούσε ίσως η δειλία, αύριο και κάθε μέρα θα στεκόταν και πάλι μπροστά μου η απελπισία θεριεμένη από την περιφρόνηση του εαυτού μου. Θα έπαιρνα το μαχαίρι στο χέρι μου και θα το πετούσα μακριά, μέχρ που τελικά να πάρω την απόφαση και να το κάνω. Μιλούσα στον εαυτό μου λογικά, σαν να μιλούσα σε φοβισμένο παιδί, μα το παιδί δεν μ’ άκουσε, το έβαλε στα πόδια, ήθελε να ζήσει».

_ «Ο λύκος της στέπας» του Ερμαν Εσσε.

«Ο λύκος της στέπας» του Ερμαν Εσσε, είναι ενα απο τα πιο σπουδαία έργα της λογοτεχνίας, εκτος απο ένα κατηγορώ στην ανερχόμενη στην εποχή του Έσσε αστική τάξη, είναι και μια τραγική απόπειρα να αναζητηθεί η ευτυχία του ανθρώπου μέσα από αρχέτυπους δρόμους και θεωρίες ψάχνωντας την βαθύτερη φύση του.

H δική μου Ναυτία...

Πρωινή υπαρξιακή κρίση...ή αλλιώς Ναυτία όπως την ονομάτισε και Ζ.Π.Σαρτρ.

Δεν πεινάς αλλά τρώς...για να περάσει η ώρα!

Ο καθρέφτης σήμερα είχε ενα μαυροκόκκινο λεκέ....

Μα τι άνεση τελοσπάντων! Δεν υπήρξα ποτέ!
Στεγνή και με κενά.
Αλλο δεν έχεις .... απο το να είσαι ο εαυτός σου.

Χωρίς αναπολήσεις πλέον! 

Απλά, λέγεται πως έτσι βιώνεις τον παραλογισμό του κόσμου και των ανθρώπων....