Χταποδάκι ή γατάκι; Κάτι παιχνιδιάρικο και γλυκούλι πάντως!
Τι τα θές! Αλλάζει την ενέργεια του σπιτιού!
Το μικρό γατάκι το έφεραν νύχτα στη αγκαλιά τους τα παιδιά μου…. Είχε πλάκα το γλυκάκι…. Κοιμήθηκε όλο το βράδυ στο κουτί του! Ηπιε το νεράκι του και το γαλατάκι του και το πρωί τριγύριζε στο μπαλκόνι, μοναχούλι, για αναγνώριση! Πήγαινε στα διπλανά και έσκαβε το χώμα στις γλάστρες...
Πρέπει να του βρούμε ενα όνομα να το γιατροπορέψουμε και θέλει φροντίδα και προσοχή όντως, μη κάνει καμία ζημιά! Άμα πάρει τα πάνω του θα ζωηρέψει ... Είναι χαδιάρικο και καταλαβαίνει το εξυπνούλι πάντως.
Ο κτηνίατρος, το απαπαρισίτωσε, του έδωσε τα απαραίτητα χαπάκια, απεφανθη οτι ειναι κοριτσι και απο την οδοντοστοιχία του οτι ειναι 2 1/2 μηνων! Θα το εμβολιάσει και δε ξέρω τι άλλο......
Κι όταν πληρωθώ, θα του πάρουμε και τροφή και άμμο και οτι αλλο. Και τ όνομα μας αυτής Τσιλού! Οπως το καυτό τσίλι, όπως το αναποδα συλλαβιζόμενο Λούτσι (τρελούτσικο)! Λου και τσι, Τσι και λού! Αυτα... Τι γατάκια...τι χταποδάκια! Μπελάδες; Δε βαριέσαι, είναι από τους καλούς μπελάδες μάλλον... θα δείξει!
Εσπρέσσο που συνοδεύει το τυροκούλουρο της πείνας.
Κουφόβραση ή αλλιώς αποπνικτική ζέστη!
Περιστέρια πολλά, γουργουρώντας στα πόδια της,
τρώνε μανιασμένα τα ψίχουλα της σφολιάτας.
Ενας σπουργίτης θέλει, αλλά δεν μπορεί!
Σκέφτεται. Να ξεκινήσει ή όχι. Να φύγει για το σπίτι ή να πάρει το καράβι για το νησί.
Ταξιδεύει. Φτάνει στο λαμπερό νησί νωρις. Ανεβαίνει θολωμένη στο λεωφορείο του κτελ και σε χρόνο συντομο φτανει στο δωμάτιο που της προσφεραν απλόχερα φιλικά χέρια.
Ενα τεράστιο χταπόδι ζωγραφισμένο περίτεχνα στο τοιχο του κρεββατιού συντρόφεψε τη νύχτα των κουρασμένων ονείρων της. Το δωμάτιο "Χταπόδι".
Το άλλο πρωι ήταν ζεστό και μυρίζε λεβάντα, είχε φέρει μαζί του εναν ελαφρύ νοτιά, που πηγαινοφερνε ξερόφυλλα στη βεράντα. Ο καφές της πρόχειρος. Το ανάγνωσμα; "Περί έρωτος δοκίμια" της Λου Σαλομέ. Προσπαθεί να θυμηθεί το όνειρο που της κούρασε τον ύπνο. Να ήταν ένα δυστοπικό όνειρο που την έπνιξε ή μηπως το χταπόδι που την τυλιξε απαλά; Eυλαβική προκατάληψη; Eρωτική συνάρτηση;
Μια αργή εσωτερική κινητικότητα την οδηγησε στα πετρινα ανηφορικά μονοπάτια του νησιού, μέχρι τη παναγιά τη γκρεμιώτισα!
Σκεφτόταν μόνο το δωμάτιο "Χταπόδι", την δύναμη του αριθμού 8, την αιωνιοτητα και το συμβολισμό του απείρου.
Σκεφτόταν το νυκτόβιο κυνήγι του, τις ανυποχώρητες βεντούζες, την ταχύτητα των μεταμορφώσεων του, την ευφυία και τη μυθική του υπόσταση. Απο τα ξέφτια του ασυνείδητου έως τους δράκους των παραμυθιών. Αυτο το νοήμον μαλάκιο των σουρρεαλιστικών απεικονίσεων και των καμπύλων φαντασιώσεων.
Το φουτουριστικό αυτό καταφύγιο αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά δημιουργήματα του ούγγρου αρχιτέκτονα Antti Lovag.
Το μεσημέρι τη βρήκε να το αναζητά με λαχτάρα μαγειρεμένο, μεθυσμένο με κρασί και φασκόμηλο να ευωδιάζει!
Και έτσι, αρχισε η νευρωτική ποιήτρια την έρευνα και την οκταποδική ανάλυση μετά μανίας...... Καθότι δυσάρεστες οι περιπλοκές του έρωτα!
Οκτάποδο (Χταπόδι): Το πιο ευφυές ασπόνδυλο, ένα ζώο εξαιρετικό και ιδιαίτερο, αλλά πολύ παραγνωρισμένο.....
Για πρώτη φορά οι επιστήμονες αποκωδικοποίησαν το πλήρες γονιδίωμα του χταποδιού, ενός από τα πιο έξυπνα και περίεργα ζώα της Γης, το οποίο έχει κάτι...εξωγήινο. Τo DNA του χταποδιού, το οποίο υπάρχει για πάνω από 400 εκ. χρόνια στη Γη, έχει 10,000 περισσότερα γονίδια από τον άνθρωπο, υψηλή νοημοσύνη και πολλούς νευρώνες στα πλοκάμια του, τα οποία αναγεννώνται όταν κοπούν.
Το χταπόδι δεν είναι τυχαίο ζώο. Έχει οκτώ πόδια και το 8 είναι το σύμβολο του απείρου γυρισμένο κατά 90 μοίρες…
Απειρο....η αφηρημένη έννοια που περιγράφει κάτι χωρίς κανένα όριο!
Στον τομέα της ηθικής, το άπειρο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο που δηλώνει αυτό που δεν μπορεί να οριστεί ή να μειωθεί σε γνώση ή δύναμη. Στη σύγχρονη εποχή, το σύμβολο του άπειρου συνηθίζεται να χρησιμοποιείται ρομαντικά ως ένδειξη αιώνιας αγάπης.
Αλλα και το 8 ...πολλοί αρχαίοι φιλόσοφοι πίστευαν ότι το 8 είναι ο αριθμός της Δικαιοσύνης. Είναι ο 6ος αριθμός Fibonacci και ο μόνος αριθμός Fibonacci που είναι κύβος, εκτός βέβαια από το 1.
8 είναι ο αριθμός των μερών που διαιρείται ο τρισδιάστατος χώρος από τρία επίπεδα που είναι κάθετα ανά δύο…
Η κοσμική δόνηση του 8 εμπεριέχει μια ενέργεια που κατευθύνει, διευθετεί, κρίνει, σχεδιάζει, επιβλέπει, ηγείται, ωθεί και έχει έντονη δράση.
Οι Έλληνες θεωρούσαν το 8 πανίσχυρο αριθμό. Είχαν την παροιμία “όλα τα πράγματα είναι οκτώ”, όπως οι οκτώ Κάβειροι της Σαμοθράκης. Το οκτάεδρο είναι το τρίτο πλατωνικό στερεό. Συμβολίζει τον αέρα. Το 8 ονομαζόταν και Μητέρα, Ρέα, Κυβέλη
Ο Αριθμός 8, η οκτάβα, παριστάνει τις σφαίρες του ουρανού, τις εσωτερικές διαστάσεις και αποτελεί την γνωστή μας κλίμακα της μουσικής, για να αποδείξει την απαραίτητη αρμονία του κατά τον Πυθαγόρα, του Κόσμου που υπακούει στη γνωστή Αρμονία των Σφαιρών. Επίσης, αριθμός 8 ήταν αφιερωμένος στον Διόνυσο που σύμφωνα με την παράδοση ήταν γεννημένος τον όγδοο μήνα…
Τωρα...αρκετα με το 8 και το απειρο...το χταπόδι μαλλον δεν ειναι τυχαίο που εχει 8 ποδια.!
Ενας μύθος λέει ότι το χταπόδι ήταν έποικος από κάποιο άλλο Σύμπαν, πολύ πριν δημιουργηθεί το δικό μας.
Η υπνωτική κίνηση των ποδιών του την ώρα που περπατά στο βυθό, είναι σαν να ξετυλίγεται η φούστα της μπαλαρίνας. Έχει τέτοια χάρη που είναι πραγματικά μαγευτικό.
Αξίζει τον κόπο να ψάξει κανείς στο Διαδίκτυο βίντεο σχετικά με τα χταπόδια και να παρατηρήσει τη μαγεία του χορού τους.
Εχει ιδιοφυείς μηχανισμούς για να αποφεύγει τους εχθρούς του. Αντί να αντεπιτίθεται, τους πετά μελάνι, για να θολώσει τα νερά και να ξεφύγει. Μπορεί και καμουφλάρεται, παίρνοντας το χρώμα του βράχου. Καθώς δεν έχει κόκκαλα, μπορεί και μικραίνει σε μέγεθος και διεισδύει μέσα από πολύ μικρές σχισμές.
Το χταπόδι αμύνεται χωρίς να επιτίθεται.
μπορεί και προσκολλάται στα βράχια, χωρίς να πληγώνει ή να επηρεάζει με κανένα τρόπο την επιφάνεια της γης. Αλήθεια, εμείς θα μπορούσαμε να εφεύρουμε κάτι αντίστοιχο; Οποιοδήποτε κατασκεύασμα του ανθρώπου, αγκυρώνεται στη γη, πληγώνοντάς την. Θα πρέπει είτε να την σκάψει, είτε να την αλλάξει με κάποιο τρόπο, αφήνοντας μόνιμα το στίγμα του επάνω της. Δεν έχουμε την ευφυία του χταποδιού που χρησιμοποιεί τη διαφορά πίεσης για να προσκολληθεί σταθερά και χωρίς ζημιά.
Το χταπόδι έχει τρεις καρδιές. Εμείς έχουμε μόνο μία. …
Το νευρικό σύστημα στα πόδια του χταποδιού έχει μεγάλη αυτονομία και αυτό εξηγεί γιατί τα πόδια του χταποδιού κουνιόνταν ακόμη και αφού το κεφάλι είχε κατατμηθεί. Παρά την αυτονομία, υπάρχει εξαίρετος συντονισμός και αυτό φαίνεται με το αποτέλεσμα της εκπληκτικής κίνησης, είτε περπατά, είτε τρέχει, είτε κολυμπά. Εχει χημειο-υποδοχείς, ώστε «να γεύεται αυτό που αγγίζει».
Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν, με το εξαιρετικά περίπλοκο, αυτόνομο και ευαίσθητο νευρικό σύστημα στα πόδια του, πώς μπορεί να νιώθει ένα χταπόδι, του οποίου τα πόδια ακόμη κουνιούνται, όταν τα χτυπάμε με δύναμη στο έδαφος;
ΥΓ. Και...τέλος η ανακάλυψη του χταποδιού-μίμος...
Πρόκειται για ένα από τα πιο ξεχωριστά πλάσματα του βυθού, ή για να ακριβολογούμε… ολόκληρου του ζωικού βασιλείου. Το χταπόδι-μίμος ανακαλύφθηκε το 1998 στα ανοικτά των ακτών της Sulawesi στην Ινδονησία από μια ομάδα επιστημόνων. Το παράξενο χταπόδι, έχει την ικανότητα να μιμηθεί άψογα την μορφή, την κίνηση και το χρώμα οποιουδήποτε άλλου πλάσματος συναντήσει κοντά του.
Αναστολή... Δεν υπάρχει μέλλον. Μόνον παρελθόν. Και αιώρηση στο παρόν! Το παρόν σαν άτακτος λόγος...
Ο χρόνος κουράστηκε και... Η δυστυχία ατόνησε. Σταμάτησε η αλληλουχία γεγονότων. Επήλθε εγκλωβισμός στο χρόνο.
Πες του ρολογιού να σταματήσει... Ο χρόνος πέθανε! Αχρονη μουσική, άτοπα συναισθήματα και αδιατάρακτη υπομονή...
............ Εξετάζοντας τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας και ενεργοποιώντας τη μνήμη, συλλογική και προσωπική, συναντώ -στης σκέψης μου το δρόμο- τον επικό ήρωα του Ίψεν, τον Πέερ Γκυντ! O Πέερ Γκυντ ζει μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Ενας αντιήρωας, πρότυπο πιεστικού, ανταγωνιστικού άντρα που διψάει για επιτυχία. Ενα πλάσμα που ανταγωνίζεται τη φύση και προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο μέσα από το κυνήγι της εξουσίας. Η Όσε, η μητέρα του, η προσωποποίηση της μάνας γης και της πατρίδας του, και η Σούλβαιγ, η αγαπημένη του, το σύμβολο της πίστης και της συγχώρεσης, εμφανίζονται στη διαδρομή του Πέερ. Μια διαδρομή σε ένα σύμπαν άχρονο και άτοπο, σε έναν μη τόπο που θα μπορούσε να είναι ιδανικά όλοι οι τόποι!!!
Σαν ένας άλλος "στρατός" που αντιμάχεται έναν αόρατο εχθρό! Σκουριές Χαλκιδικής. 24/8/2015.
This is Art θα έλεγε κάποιος. Ποιητική εικονοποίηση της εξεγερτικής δράσης! Αλλά... ... αν αυτή φωτοεικόνα ειναι τέχνη, τότε αποκρύβεται αυτό που πραγματικά ειναι, δηλαδή η οργανωμένη αντίσταση κοινωνίας ανθρώπων, οι οποίοι οι ιδιοι και ο τόπος τους, εχουν υποστεί επανηλλειμένους οικονομικούς και κοινωνικούς βιασμούς, αδιέξοδα, συσσώρευση ηττών! Και ετσι...οταν η εικόνα αντι να ειναι αγωγός που μεταφέρει εννοιες, νοήματα και πολιτικές εντυπώσεις, κυριαρχεί μόνον ως εικόνα.....τότε, υποβάλλει και το θεατή στη λειτουργία του απλού θεατή! Γιατι, ναι μεν μια εικόνα ειναι συνήθως χίλιες λέξεις, μια εικόνα δεν κουράζει και δεν προκαλεί ανία, αλλά συνήθως, αυτή η εικόνα ως μία απλή "λέξη" δεν έχει ουσία. Κι ετσι, η πολιτική σχεδόν μηδενίζεται....η εξέγερση, η αντίσταση μετατρέπονται σε φετιχ!
Βαδίζει ξυπόλητη στο καθαρό λευκό μάρμαρο. Πλένει με γρήγορες νευρικές κινήσεις τα τελευταία πιάτα στον νεροχύτη. Η νύχτα έπεσε, βαριά. Το σπίτι άδειο, το παρκάκι άδειο, τα δένδρα μοναχά, αλλά τα τζιτζίκια τερετίζουν ασύστολα. Κάθεται στην άκρη του μικρού ντιβανιού. Κρεββάτι δεν υπάρχει πια-γίνηκε σκουπίδι. Λιμάρει με τέχνη τα νύχια των ποδιών, λειαίνει τις πατούσες. Χαιδεύει τις μικρές ρυτίδες των χειλιών με την στεγνή γλώσσα της. Εδω και μήνες προσπαθεί.... Προσπαθεί να σβύσει τις δηλητηριώδεις σκέψεις της. Αλλά αυτές ξεπροβάλλουν γελώντας, οι αναίσχυντες! Σαν φλόγες καίνε τις προσπάθειές της. Η αγάπη της στέκεται εκεί λάμπωντας, πικρά! Ο έρωτας της, για άλλη μιαν ακόμη νύχτα, έχει αυπνία! Ανήμπορη πλέον, ανάβει τσιγάρο για να "ξεχάσει" τη δίψα της. Ο καπνός γίνεται φίλος που την καλύπτει. Ο καπνός κι αυτή. Και το γκροτέτσκο τραγούδι της φωτιάς μέσα της. Μέχρι που ο θόρυβος απο τις φλόγες συντρίβεται...απο τον Μορφέα!
Οι άσχημες μέρες κι οι άσχημες νύχτες εναλλάσσονται τώρα υπερβολικά συχνά. Το παλιό όνειρο των λιγοστών εύκολων χρόνων πριν από το θάνατο έσβησε κι αυτό όπως τ' άλλα. κρίμα, κρίμα, κρίμα.
θέλαμε περισσότερα απ' όσα θα μπορούσαμε να έχουμε πότε: γυναίκες όλο έρωτα και γέλια, νύχτες αρκούντως άγριες για την τίγρη, θέλαμε μέρες που θα τριγύρναγαν μες στην ζωή με κάποια χάρη, λίγο νόημα, όχι κάτι για τα σκουπίδια, άλλα κάτι που ν' αξίζει να το θυμάσαι,
κάτι που θα το 'χωνες σαν λάμα κατευθείαν στου θανάτου την κοιλιά.
Κρίμα, κρίμα... Φυσικά στο τέλος η ασήμαντη οδύνη μας είναι αστεία και μάταιη... Υπάρχουν κι άλλοι που αισθάνονται την ίδια αταξία να τους καίει. Τρελαίνονται αυτοκτονούν μωραίνονται, καταφεύγουν σε φανταστικούς θεούς ή μεθούν, μαστουρώνουν, χαζεύουν ... Αφανίζονται μέσα στην μάζα του τίποτα που αποκαλούμε οικογένειες, πόλεις, χώρες. Αλλα η μοίρα δεν φέρει όλη την ευθύνη. Κατασπαταλήσαμε τις ευκαιρίες μας, στραγγαλίσαμε την ίδια την καρδιά μας ...
Τώρα είμαστε πολίτες του τίποτα.
Μόνο ο ήλιος ξέρει τη αλήθεια: που παραδώσαμε ζωή και θάνατο σε μια άχρηστη τελετουργία, και ύστερα μετατρέψαμε τα όνειρα μας σε κοπριά. Πως είπαμε όχι, όχι, όχι, όχι στο πιο όμορφο ΝΑΙ που ειπώθηκε πότε: στην ίδια τη ζωή ...
Βukowski...'να περιφέρεσαι στην τρέλα'
Every town I go to is like a lock without a key The blues I leave behind are catching up on me...
Η νύχτα φώτισε τις αμφιλεγόμενες πορείες μας.Τώρα...που δεν χρειάζεται ο ήλιος για να στίβει, μεσ το μεσημέρι, τις αμμουδερές σκέψεις μας,θα ξαπλώσουμε στο κόκκινο ντιβάνι της ανείπωτης θλίψης μας και θα ερωτευτούμε το τέλος των σημείων...
