Χρόνος αφήγησης: το άχρονο και το άτοπο...no man’s land!

Αναστολή...
Δεν υπάρχει μέλλον.
Μόνον παρελθόν.
Και αιώρηση στο παρόν! Το παρόν σαν άτακτος λόγος...

Ο χρόνος κουράστηκε και...
Η δυστυχία ατόνησε.
Σταμάτησε η αλληλουχία γεγονότων.
Επήλθε εγκλωβισμός στο χρόνο.

Πες του ρολογιού να σταματήσει...
Ο χρόνος πέθανε!
Αχρονη μουσική, άτοπα συναισθήματα και αδιατάρακτη υπομονή...

............
Εξετάζοντας τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας και ενεργοποιώντας τη μνήμη, συλλογική και προσωπική, συναντώ -στης σκέψης μου το δρόμο- τον επικό ήρωα του Ίψεν, τον Πέερ Γκυντ!
O Πέερ Γκυντ ζει μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Ενας αντιήρωας, πρότυπο πιεστικού, ανταγωνιστικού άντρα που διψάει για επιτυχία. Ενα πλάσμα που ανταγωνίζεται τη φύση και προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο μέσα από το κυνήγι της εξουσίας. Η Όσε, η μητέρα του, η προσωποποίηση της μάνας γης και της πατρίδας του, και η Σούλβαιγ, η αγαπημένη του, το σύμβολο της πίστης και της συγχώρεσης, εμφανίζονται στη διαδρομή του Πέερ. Μια διαδρομή σε ένα σύμπαν άχρονο και άτοπο, σε έναν μη τόπο που θα μπορούσε να είναι ιδανικά όλοι οι τόποι!!!

...................

Grieg - Anitra's Dance - Peer Gynt Suite

Για την εικονοποίηση της εξέγερσης....

Σαν ένας άλλος "στρατός" που αντιμάχεται έναν αόρατο εχθρό!
Σκουριές Χαλκιδικής. 24/8/2015.

This is Art θα έλεγε κάποιος.
Ποιητική εικονοποίηση της εξεγερτικής δράσης!
Αλλά...
... αν αυτή φωτοεικόνα ειναι τέχνη, τότε αποκρύβεται αυτό που πραγματικά ειναι, δηλαδή η οργανωμένη αντίσταση κοινωνίας ανθρώπων, οι οποίοι οι ιδιοι και ο τόπος τους, εχουν υποστεί επανηλλειμένους οικονομικούς και κοινωνικούς βιασμούς, αδιέξοδα, συσσώρευση ηττών!
Και ετσι...οταν η εικόνα αντι να ειναι αγωγός που μεταφέρει εννοιες, νοήματα και πολιτικές εντυπώσεις, κυριαρχεί μόνον ως εικόνα.....τότε, υποβάλλει και το θεατή στη λειτουργία του απλού θεατή!
Γιατι, ναι μεν μια εικόνα ειναι συνήθως χίλιες λέξεις, μια εικόνα δεν κουράζει και δεν προκαλεί ανία, αλλά συνήθως, αυτή η εικόνα ως μία απλή "λέξη" δεν έχει ουσία.
Κι ετσι, η πολιτική σχεδόν μηδενίζεται....η εξέγερση, η αντίσταση μετατρέπονται σε φετιχ!

Lady Firezoom...

Βαδίζει ξυπόλητη στο καθαρό λευκό μάρμαρο.
Πλένει με γρήγορες νευρικές κινήσεις τα τελευταία πιάτα στον νεροχύτη.
Η νύχτα έπεσε, βαριά.
Το σπίτι άδειο, το παρκάκι άδειο, τα δένδρα μοναχά,
αλλά τα τζιτζίκια τερετίζουν ασύστολα.

Κάθεται στην άκρη του μικρού ντιβανιού.
Κρεββάτι δεν υπάρχει πια-γίνηκε σκουπίδι.
Λιμάρει με τέχνη τα νύχια των ποδιών, λειαίνει τις πατούσες.
Χαιδεύει τις μικρές ρυτίδες των χειλιών με την στεγνή γλώσσα της.

Εδω και μήνες προσπαθεί....
Προσπαθεί να σβύσει τις δηλητηριώδεις σκέψεις της.
Αλλά αυτές ξεπροβάλλουν γελώντας, οι αναίσχυντες!
Σαν φλόγες καίνε τις προσπάθειές της.

Η αγάπη της στέκεται εκεί λάμπωντας, πικρά!
Ο έρωτας της, για άλλη μιαν ακόμη νύχτα, έχει αυπνία!

Ανήμπορη πλέον, ανάβει τσιγάρο για να "ξεχάσει" τη δίψα της.
Ο καπνός γίνεται φίλος που την καλύπτει.
Ο καπνός κι αυτή.
Και το γκροτέτσκο τραγούδι της φωτιάς μέσα της.
Μέχρι που ο θόρυβος απο τις φλόγες συντρίβεται...απο τον Μορφέα!


Archive - The Noise Of Flames Crashing

Να περιφέρεσαι στην τρέλα...και παραπέρα!

Οι άσχημες μέρες κι οι άσχημες νύχτες
εναλλάσσονται τώρα
υπερβολικά συχνά.
Το παλιό όνειρο των λιγοστών
εύκολων χρόνων
πριν από το θάνατο
έσβησε κι αυτό όπως τ' άλλα.
κρίμα, κρίμα, κρίμα.


θέλαμε περισσότερα απ' όσα
θα μπορούσαμε να έχουμε πότε:
γυναίκες όλο έρωτα
και γέλια,
νύχτες αρκούντως άγριες
για την τίγρη,
θέλαμε μέρες
που θα τριγύρναγαν μες στην ζωή
με κάποια χάρη, λίγο νόημα,
όχι κάτι
για τα σκουπίδια,
άλλα κάτι
που ν' αξίζει να το θυμάσαι, 

κάτι που θα το 'χωνες σαν λάμα
κατευθείαν στου θανάτου την κοιλιά.

Κρίμα, κρίμα...
Φυσικά στο τέλος
η ασήμαντη οδύνη μας
είναι αστεία και μάταιη...
Υπάρχουν κι άλλοι που αισθάνονται την ίδια
αταξία να τους καίει.
Τρελαίνονται αυτοκτονούν
μωραίνονται, καταφεύγουν
σε φανταστικούς θεούς
ή μεθούν, μαστουρώνουν,
χαζεύουν ...
Αφανίζονται μέσα στην μάζα του
τίποτα
που αποκαλούμε οικογένειες,
πόλεις,
χώρες.
Αλλα η μοίρα δεν φέρει
όλη την ευθύνη.
Κατασπαταλήσαμε τις ευκαιρίες μας,
στραγγαλίσαμε
την ίδια την καρδιά μας ...

Τώρα είμαστε πολίτες του
τίποτα.

Μόνο ο ήλιος
ξέρει τη αλήθεια:
που παραδώσαμε
ζωή και θάνατο
σε μια άχρηστη
τελετουργία,
και ύστερα μετατρέψαμε τα όνειρα μας
σε κοπριά.
Πως είπαμε
όχι, όχι, όχι, όχι
στο πιο όμορφο
ΝΑΙ
που ειπώθηκε πότε:
στην ίδια τη
ζωή ...

Βukowski...'να περιφέρεσαι στην τρέλα' 

Every town I go to is like a lock without a key
The blues I leave behind are catching up on me...

Για ένα άδειο πουκάμισο...

 

 

Η νύχτα φώτισε τις αμφιλεγόμενες πορείες μας.Τώρα...που δεν χρειάζεται ο ήλιος για να στίβει, μεσ το μεσημέρι, τις αμμουδερές σκέψεις μας,θα ξαπλώσουμε στο κόκκινο ντιβάνι της ανείπωτης θλίψης μας και θα ερωτευτούμε το τέλος των σημείων...

1987...Τότε που φανταζόταν οτι θα γράψει μυθιστόρημα!

Γυάλινος κόσμος

Καλπάζουσες ...ευθείες εκτινάσσονται στις κόγχες των ουρανίσκων σας!
Οι τέντες των μπαλκονιών σκούζουν το τραγούδι του ήλιου.

Ψηλαφώντας τις άκρες των αναδιπλωμένων βλεφάρων σου,
πλημμύρισες γυαλιστερές μπίλιες...
που χύνονται-αρχοντικά -απ όλες τις γωνίες του στόματος...

Μην εξαφανίζεις τις οάσεις
στο δενδροφυτεμένο τοπίο του μυαλού μου!

Μόνο...
συνέλεξε,
με γλύκα εραστού,
τις βρόχινες σταγόνες,
πριν η ξερή γη του κορμιού μου τις στραγγίξει.

Η ζωή που γίνηκε πόλεμος....

Ελλειπτική και ανευλόγητη η μερα σήμερα ...
Οι εποχές πλέον ανύπαρκτες.
Αλλαξε το Κλιμα αλλά και το κλήμα της αυλής του γείτονα κάηκε, απο τον πάγο ... τ Απρίλη!
"Μπούκαρε" - το λοιπον - ένα αλλοιώτικο ασυνήθιστο καλοκαίρι με υγρασία τροπικών ......Επωάστηκαν τάχιστα τ αυγα των εντόμων ....

Εντός ολίγου και κροκόδειλοι θα βολτάρουν στην άσφαλτο!

Οι σκιές μας μας εγκατέλειψαν!

Αυτονομημένη και ξέφρενη η πορεία της τεχνολογίας υψηλού επιπέδου, 

υπάρχει για να καλύπτει την ατμόσφαιρα του πλανήτη μόνο. 

Ενας ξένος παρατηρητης της μη ζωής μας. 

Χωρις μπικικίνια και ουτε καν φαμπερ μολυβια ευλογημένα .... αντε να ζησεις!

NAQOYQATSI που στη γλώσσα των ινδιάνων Χόπι σημαίνει «η ζωή σαν πόλεμος".