Το τρένο με τις κούκλες των ενοχώνκαι των αραχνιασμένων παραμυθιών το λένε Happy-End-Express για καμουφλάζ ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Οι κούκλες καθισμενες ζευγαρωτά κρατώντας χαλασμένα ζαχαρωτά μέσα σε ροζ και χρυσαφένια αμπαλάζ ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!
Κι αν αντί για το τρένο εκτροχιαστούμε εμείς ας πούμε πως ακόμα για μας είναι νωρίς Ίσως να'ρθουν άλλα παιδιά με μάτια λέιζερ και μαλλιά τιρκουάζ και να κάνουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!
Ζευγάρια κουρδισμένα, μηχανικά συμβόλαια κρατώντας ερωτικά χαμογελάνε πίσω απ΄ τα στραβουαλάζ ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών και των αραχνιασμένων παραμυθιών μέσα μας εχει χαραχτεί σαν τατουάζ ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!
"......ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι».
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας.
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ.
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ.
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και
περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε.
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ. ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Πού είναι οι γονείς;
Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω:
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα. ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας............"
Μήπως απλά…με το να γίνεται ο καθένας δήμιος του ίδιου του εαυτού του!!
Μήπως με το να νομίζει ότι ζει και διαφεντεύει το σώμα σου ενω δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μικρό τμήμα του μεγαλόπνοου σχεδίου ανάπτυξης κάποιας πολυεθνικής?
Άραγε, αυτή δεν είναι η αρχή επιβίωσης όλου του συστήματος και της εξουσίας του.
Τελικά καθώς φαίνεται, η «πλύση εγκεφάλου» και η «κοινωνία του θεάματος» κέρδισαν τα πάντα. Αυτό που ζει και βασιλεύει είναι το χρήμα. Όλα απορρέουν απ΄ αυτό και όλα εκεί καταλήγουν...
Η κυριαρχία του κέρδους είναι αυτή που φέρνει τον μηδενισμό της ζωής και της σκέψης και όπου καθετί αντεστραμμένο θεωρείται ότι είναι θεμιτό.
Όμως η απελπισίασυσσωρεύτηκε και μέχρι τώρα, ότι ξόρκιζε η φρενίτιδα της κατανάλωσης δεν συμπιέζεται πλέον.
Αυτή η λατρεία του χρήματος είναι που σήμερα πια, εδραίωσε, εκτός από την συνενοχή, ακόμα και την "πνευματική" κατα κάποιο τρόπο συγγένεια ανάμεσα στον εγκληματία και τον στυγνό κερδοσκόπο που συσσωρεύει τα οφέλη του, καταστρέφοντας το κοινωνικό καλό.
Τώρα που εγκαθιδρύθηκε πλέον η προκατάληψη ότι ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να δράσει με αυτόνομο τρόπο και να δημιουργήσει τη δική του μοίρα, τώρα που οι πελατειακές σχέσεις στην πολιτική έχουν διαφθείρει εντελώς τις «δημοκρατίες» και που οτιδήποτε βρίσκεται πλέον κάτω από την αόρατη εξουσία των πολυεθνικών και της οικονομίας, οι ιδέες και οι πεποιθήσεις γινήκανε κενές νοήματος. Το μόνο που κάνουν είναι να συναρπάζουν πλήθη γεμάτα τυφλή απελπισία και δυσφορία, αρπακτικότητα, που αναζητούν αγωνιωδώς μιας δουλική απασχόληση, με την εντύπωση μιας παράλογης ύπαρξης.
Σήμερα που ο καθένας ωθείται στον παραλογισμό της ανυπαρξίας του, μόνον η επιθυμία για αυθεντική ζωή μπορεί να γίνει ο άνεμος που θα σηκώσει ψηλά τον κόσμο μας.
Αυτή η ζωή, με την έννοια της αγάπης, της φιλίας, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης της επιθυμίας για ευτυχία και της απόλαυσης της γνώσης.
Θαρρώ πως χρειάζεται και η ελαφρότητα της σκέψης…μια κάποια ελαφριά αύρα που να την ανασηκώνει…….
Στην ζωή, είναι αβάσταχτα ελαφρύ κάποιες φορές, κι άλλες φορές είναι αβάσταχτα βαρύ το φορτίο. Οι έγνοιες μας, οι φροντίδες μας, οι υψηλές αλλά κι οι ταπεινές αποστολές μας. Άλλοτε το ταξίδι είναι περιπέτεια, κι άλλες φορές αβάσταχτα βαρετό και ανιαρό. Άλλοτε χαρούμενο και άλλοτε στεγνό και πικρό. Άλλοτε δοκιμαζόμαστε σε θύελλες και άλλοτε σε αεράκια.
Λέμε πως έτσι είναι η ζωή,ή λέμε πάλι πως έτσι κάνουμε τη ζωή, ανάλογα με το βλέμμα που διαλέγουμε να έχουμε απέναντί της; Μαθαίνεις, ξεμαθαίνεις, γράφεις, σβήνεις, προχωράς, σταματάς, πότε με παρέα, πότε μόνος σου, κι όσα μαζεύεις, σιγά σιγά τ’ αφήνεις ελεύθερα. Αφήνεις πίσω σου το παρελθόν, αφήνεις πέρα τις εχθρότητες, αφήνεις προσκολλήσεις κι εξαρτήσεις, αφήνεις τα αβάσταχτα φορτία, γίνεσαι ταξιδευτής χωρίς φορτίο, ανάλαφρος, χωρίς σκέψεις, προσδοκίες και σενάρια, μόνο το «είναι» σου αφήνεις να υπάρχει, και ίσως τότε παύει πια να είναι αβάσταχτο.
Το βάρος της ζωής και η αξία της ζωής για τον καθένα είναι διαφορετικά, η ζωή όμως έχει μιαν «αβάσταχτη ελαφρότητα».
Και αφού ζούμε μόνο μία φορά, τα πάντα μετρούν στην καθημερινότητά μας και στον τρόπο που τη βιώνουμε. Γι' αυτό και η ζωή αποκτά ένα άλλο βάρος για τον καθένα.
…..η ύπαρξη προηγείται της ουσίας…. και έτσι χάνεται….. η ουσία
Εδώ μέσα όμως, στο ίντερνετ, είναι σαν ένα θέαμα, ένα θεατρικό έργο όπου οι «πρωταγωνιστές» νομίζουν κάποιες φορές ότι με την δράση των λόγων τους ζουν αληθινά και ότι συνθέτουν έναν «κόσμο» που στο τέλος παρουσιάζεται ενιαίος μεν αλλά πεπερασμένος, βαρύς παρά την ελαφρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, ένας κόσμος που φεύγει και δεν επιστρέφει.
Η στάση των ανθρώπων στη ζωή θα έπρεπε να εμπνέεται απόδημιουργικότητα…και λέμε γιατί όχι και εδώ……στο ιντερνετ!
Αν λάβουμε υπόψη την «τέχνη του παραδόξου», το πού σταματάει το σοβαρό για να παραχωρήσει τη θέση του στο επιπόλαιο, και αντιστρόφως, βρίσκεται μέσα σ’ ένα παιχνίδι εναλλαγών όπου συναντιόνται το όνειρο, η σκέψη, η ποίηση, η ιστορία. Και ο συνδυασμός της σοβαρότητας με την αφέλεια.
Εδώ στο ίντερνετ επειδή επιθυμούμε, η ουσία να προηγείται της ύπαρξης…χάνεται… η ύπαρξη
Μία ανυπόφορη αίσθηση απογοήτευσης, το στόμα που στεγνώνει σαν να ήταν το φυσικό αποτέλεσμα θανάτου, η θλιβερή περιπλάνηση στο τίποτα.
Μεταμορφωμένοι σε σκορπιούς αυτοδηλητηριαζόμαστε. Γίναμε σκιές ή φαντάσματα...
και ...μόνον η ψευδαίσθηση! Ξεχάσαμε τους πόνους. μόνον η σύγχηση, που ξεχύνεται στους μαλακούς μας εγκεφάλους. Εξορισμένοι από τις επιθυμίες μας, αναμασάμε την ξερή μας γλώσσα.
Ποιός θάναι αυτός που θα πηδήξει την ζώνη της απομόνωσης?????
εκεί που συναντιούνται τα όμορφα και τα ελεύθερα? στον τόπο του γνήσιου γέλιου?
Πνίγομαι απ΄ τα χθεσινά του χωρισμού τα λόγια, Καίγομαι σα μάγισσα στην πυρά, μετά το «κραχ» της άπληστης επιθυμίας σου! Το πρωί όπως πάντα με τρομοκρατεί, ένας ολάκερος στρατός από εγκυκλίους και νόμους. Εφαρμογή διαδικασιών το ζητούμενο. Χα! Ανάθεση και απόθεση. Επίθεση και ανάσχεση. Εν συνεχεία, επινοώ ιστορίες σ΄ έναν αντεστραμμένο κόσμο. Παπαγαλίζω σαν κομμένη κεφαλή, ξύλινες φράσεις οικονομικών θεωριών. Ύφεση, πληθωρισμός, ακαθάριστο εθνικό προϊόν, Real estate, derivatives, στρεβλή ανάπτυξη, συνολική δημοσία δαπάνη!!! Νικήθηκα….. Ιδιωτική δαπάνη η κηδεία μου! Έτσι συμβαίνει με τα πολύπλοκα οικονομικά μοντέλα. Θλιβερό! Μετά έρχεται η κίνηση του μετρό στις ράγες να με νανουρίσει! Δεν έχω πια τα χέρια σου να με κοιμίζουν….
