Busca tu salida...σε αναζήτηση εξόδου!

Ολα τα παράθυρα ανοικτά τα έχω προς στιγμή....

1. Την ταινία του Paul Haggis τo ‘Crash’, το οποίο πήρε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σεναρίου το 2004....σημαντική χρονολογία και δια τα καθ ημας γεγονότα!

2. Τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (Taxis Net) οπου ανακατευονται, πληρωμές ΕΝΦΙΑ, ληξιπρόθεσμες οφειλές, μη ληξιπρόθεσμες, δόσεις διάφορες (αλλίμονο μη και ξεχάσω καμμιά)! Ανακατευομαι κι εγω επίσης!

3. Τους αιφνιδιασμούς του Σαχλαμαρά με τις πάσες των υπουργείων! Ωιμέ! Ενα σίδερο στο στήθος!

4. Την ανάλυση της ταινίας ‘Third Person’ του Paul Haggis (πάλι!) που έβλεπα εψές το βραδυ που παρουσιάζει τρεις ιστορίες ζευγαριών σε τρεις πόλεις του κόσμου – όπου μαθαίνω οτι απο το ‘Crash’ μέχρι το φετινό ‘Third Person’ έχουν μεσολαβήσει δύο ανάξιες λόγου ταινίες του και μια απαγωγή από εξωγήινους!Δεν μπορώ να καταλάβω τι έφταιξε και έχασε ο σκηνοθέτης την έμπνευσή του κι αυτό με αναστατώνει επαρκώς!

5. Επιλέον, εχω ανοικτό το περίφημο σοσιαλμυδι και προσπαθώ να βρώ την αρχή του μίτου (της Αριάδνης βέβαια) και να κάνω μια γενναία έξοδο (απο χθές με ακολουθεί τούτη η μεγάλη ιδέα... EXIT) αλλά, απο το λαβύρινθο δεν βγαινω! Ανοίγουν πλέον παραθυρα απο μόνα τους, δεν βαζω το χεράκι μου καν!

Ενα ακόμη παράθυρο λοιπόν, στη τέχνη, λίγη μούζικα...rap της μακρινής Χιλής....και

και...EXIT....ΕXIT.....

Οι μετοχές...των ονείρων!

Ονειροπολώντας!

Διεργασίες κουραστικές,
του νου φαντάσματα.

Ενδοσκοπώντας...

επεξεργασίες του ενδιάμεσου δέρματος.

Υπερβαίνοντας...

την επιστήμη των τυμβωρύχων,
ώστε να τελεσθεί η πνευματική αναζήτηση,
στη σκοτεινή πόλη.

Διερευνώντας ...

το ανοιχτό κρανίο,
το γεμάτο σούπα δεδομένων.

Αντιστρέφοντας...
την ψυχική οδύνη.

Μεταμορφώνοντας...
τα συναισθήματα σε παγωμένες λέξεις.

Αναγνωρίζοντας...
την διάχυτη διορατικότητα των μορίων μου.

Αηδιασμένη...
απο την άκαιρη οσμή των ενοχών.

Συντομεύοντας την απόδραση...

με τον χρόνο διεσταλμένο και
τον χώρο να συστέλεται.

Ανιχνεύοντας...

στη σκόνη του καιρού,
όσες ψυχές έγιναν στάχτη.

Απολαμβάνοντας ...
την απρόσμενη ομορφιά!

Δημιουργώ τον κόσμο μου....τον άπειρο!

Η περιπλάνηση με τα Εlves...

Σε μαγεμένο δάσος χάθηκα...

Αμήχανη βάδισα στο πυκνό χορτάρι.

Ενα αξιοθαύμαστο ξωτικό -σα κόσμημα- με τράβηξε γελώντας...

Και ήρθε μετά η νύχτα αστόλιστη, δίχως φεγγάρι,

κουβαλώντας τα τραγούδια των βατράχων...

Και ...

τσακίστηκε το γέλιο μας,

το κρύο μας "δάγκωσε".

Υγρός αέρας φύσηξε απαλά...

Και το σκοτάδι απλώθηκε σα μύκητας μαγοκτόνος.

Η δριμύτατη ώρα των δαιμόνων!

Και κρυφτήκαμε ετσι στη λησμονιά (oblivion), 

όπως πάντα ανένδοτοι...

Οblivion!

Η ύπαρξη του χρόνου ή ο χρόνος της ύπαρξης;

Η άχρονη ύπαρξη.
Η στερημένη νοήματος,
που χάσκει ακίνητη μπροστά στη τρυφερότητα,
αυτή που χύνεται απο τους πόρους ενος γυάλινου ποτηριού.

Η αμνησία που τη συντροφεύει.
Ο παγωμένος χρόνος.

(music by Hans Zimmer)



INCEPTION...

ΕΝΑΡΞΗ...

Εν αρχή ην...
η φαντασία και τα όνειρα!
Μετά ήρθε η γνώση.Και έπεται.. το βίωμα του χρόνου.

Ο χρόνος! Αυτή η ανθρώπινη επινόηση.
Μια επινόηση που συνίσταται στην ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον,
ή αλλιώς μια εμπειρία οργανωμένη στο χώρο ως ακολουθία χρονικών μονάδων!

Ετσι ορίζεται ο χρόνος στα κιτάπια των ανθρώπων ...

Χρόνος γέννησης,
χρόνος μάθησης,
χρόνος εργασίας,
χρόνος κατανάλωσης,
χρόνος ύπνου,
χρόνος οκνηρίας,
χρόνος θανάτου!

Νεκρός χρόνος...

Τελικά...

ο χρόνος της ύπαρξης ορίζεται απο την ύπαρξη του χρόνου!
Είναι πεπερασμένη η ανθρώπινη ύπαρξη, είναι πεπερασμένος ο χρόνος της.

Ο χρόνος δεν υπάρχει χωρίς τον άνθρωπο και η ανθρώπινη ύπαρξη δεν έχει νόημα και ουσία χωρις χρόνο.

As Time Goes By...

Θα πρέπει να το θυμόμαστε αυτό
ένας αναστεναγμός είναι απλώς ένας αναστεναγμός.
Ένα φιλί είναι απλά ένα φιλί,
Ισχύουν τα θεμελιώδη πράγματα
Καθώς ο χρόνος περνά.

Και όταν δύο εραστές Εξακολουθούν να λένε, "Σ 'αγαπώ",
Σ αυτό μπορείτε να βασιστείτε,
Δεν έχει σημασία τι θα φέρει το μέλλον,
Καθώς ο χρόνος περνά.........


You must remember this
A kiss is just a kiss,
a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply
As time goes by.

And when two lovers woo
They still say, "I love you."
On that you can rely
No matter what the future brings
As time goes by.....

Σπέρνω τα μάτια μου σε θάλασσες.....

Πως να φέρεις σε λογαριασμό τις ματαιώσεις σου
και τα δεσμά της ύπαρξης πως να τα λύσεις;
Αποδοχή, συνδιαλλαγή, συμβιβασμός με το παρόν;
Θλίψη ακατέργαστη.
Να γιατί δεν πρέπει ποτέ να κοιτάς τον ήλιο κατάφατσα!
Καίει τα μάτια της καρδιάς πιότερο!

και....

Βουτιά στο διαδίκτυο...

Στην άκρη της θλίψης μου, 

ατενίζοντας το καλοκαίρι,
απο ανοιχτά παράθυρα....
Ταξιδεύοντας πλάι τους,
σπέρνω τα μάτια μου στη θάλασσα!
και τα περισυλλέγω μαζί με......

Απλότητα......

       
χρώματα.....

όνειρα....

ελευθερία...

τόλμη...

έμπνευση...

μοναξιά...

τέχνη...

ερημιά...

Επίκαιρον...

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο: "Περιμένοντας τον Γκοντό"Σάμιουελ Μπέκετ.

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ: Τούτη τη στιγμή, όμως, σε τούτη εδώ την άκρη, ή ανθρωπότητα ολόκληρη είμαστε εμείς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Ας σπεύσουμε να επωφεληθούμε, λοιπόν, πριν είναι πολύ αργά! Ας εκπροσωπήσουμε επάξια κι εμείς για μια φορά τη σιχαμένη φάρα εις την οποίαν μας έριξε ή μαύρη μας μοίρα! Τι λες και συ;
(Ο Εστραγκόν δε λέει τίποτα).
Είναι βέβαια αλήθεια ότι καθήμενοι εδώ με τα χέρια σταυρωμένα και σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά τιμάμε εξ ίσου το είδος μας. Η τίγρη δεν κάθεται ποτέ να το σκεφτεί, ή τρέχει να βοηθήσει τούς ομοίους της, ή χώνεται στην πλησιέστερη λόχμη. Αλλά το θέμα δεν είν' αυτό. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς εδώ, μάλιστα, ιδού ή απορία! Και έχουμε την ευτυχία να ξέρουμε την απάντηση. Ναι, μέσα σ' αυτή την απέραντη σύγχυση, ένα είναι ξεκάθαρο:

Περιμένουμε να έρθει ο Γκοντό....

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ: Α, ναι.