Επίκαιρον...

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο: "Περιμένοντας τον Γκοντό"Σάμιουελ Μπέκετ.

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ: Τούτη τη στιγμή, όμως, σε τούτη εδώ την άκρη, ή ανθρωπότητα ολόκληρη είμαστε εμείς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Ας σπεύσουμε να επωφεληθούμε, λοιπόν, πριν είναι πολύ αργά! Ας εκπροσωπήσουμε επάξια κι εμείς για μια φορά τη σιχαμένη φάρα εις την οποίαν μας έριξε ή μαύρη μας μοίρα! Τι λες και συ;
(Ο Εστραγκόν δε λέει τίποτα).
Είναι βέβαια αλήθεια ότι καθήμενοι εδώ με τα χέρια σταυρωμένα και σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά τιμάμε εξ ίσου το είδος μας. Η τίγρη δεν κάθεται ποτέ να το σκεφτεί, ή τρέχει να βοηθήσει τούς ομοίους της, ή χώνεται στην πλησιέστερη λόχμη. Αλλά το θέμα δεν είν' αυτό. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς εδώ, μάλιστα, ιδού ή απορία! Και έχουμε την ευτυχία να ξέρουμε την απάντηση. Ναι, μέσα σ' αυτή την απέραντη σύγχυση, ένα είναι ξεκάθαρο:

Περιμένουμε να έρθει ο Γκοντό....

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ: Α, ναι.

Δυστοπίες και πραγματικότητα...

Ολα τα δυστοπικά έργα που εχουμε διαβάσει μέχρι τώρα, απο το "1984" του Τζορτζ Οργουελ και το «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του Αλντους Χάξλεϊ μέχρι τη «Δίκη» του Φραντς Κάφκα, εχουν γίνει πραγματικότητα.....

Ο εφιάλτης του αδύναμου άνθρωπου, ο οποίος βιώνει ανήκουστες αδικίες, διώξεις και φυλακίσεις για ανύπαρκτα εγκλήματα, με δίκες προθέσεων. Αγχος και αποξένωση, αληθινή και προσποιητή τρέλα, συντριπτική θλίψη και οργή, εκδίκηση, προδοσία και ηθική διαφθορά. Μυθοπλασίες και ιστορίες θριάμβου και καταστροφής ν απαγγέλονται. Η βιοτεχνολογία που απαλλάσει απο το ψυχικό πόνο. Η κοινωνία παραδωμένη να κοχλάζει απο την ανυπαρξία κάποιας χαρούμενης αναμονής. Ο έλεγχος, η τιμωρία της σκέψης και ο διαρκής πόλεμος. Μυστικές παρακολουθήσεις, επίσημη εξαπάτηση και χειραγώγηση του παρελθόντος, με ολοκληρωτικές και αυταρχικές καταστάσεις.

Ωστόσο, συμβαίνουν ακόμη, η γέννηση και ο θανάτος, η χαρά και η απόγνωση μέσα σε τούτη τη μυθική μητρόπολη, την Αθήνα.

Ζ.Ζ.

Μουσικά ταξίδια της ...φαντασίας!

Είναι ένας τρόπος....
Η μουσική. Τα τραγούδια.
Ενας τρόπος να φεύγεις να ταξιδεύεις.

Απο τις ρόδινες λαμπερές πόλεις στις πόλεις τις θαμμένες στη σκόνη.
Απο μια χαρμόσυνη καμπάνα που κτυπά στα θόρυβο μιας βόμβας που σκά...
Απο την χαρούμενη αγάπη στον θλιβερό πόνο.
Απο τη λάμψη του ήλιου στην απόγνωση της νύχτας.

Πουλιά λευκά τρυπούν τη μαύρη συννεφιά μου.
Θάλασσες σκούρες μπλέ απλώνονται στα χέρια μου.
Σύθαμπα ξεπροβάλουν στα δάση του μυαλού μου.
Χρώματα πάλλονται σαν ήχοι καρδιας!

Χλωμό κίτρινο!
Το χρώμα σήμερα....

Γιατι....μόνο στα τραγούδια, έμειναν...
τα ρόδα κι η αγάπη...
Έστω...

Της νύχτας τα καμώματα...
Και στο τέλος να μένει σαν τη λεπτή σκόνη,
η γλυκύτητα της ανατολής.....

Ποιητική Μυθοπλασία με στοιχεία σουρεαλιστικής οπτικής…

Αυτή τη φορά, εμπνευσμένη από τα αριστουργήματα του Enki Bilal:

Ο Ύπνος του Τέρατος ...

και
Η Γυναίκα Παγίδα…

Νικοπόλ: Θέλω να ζήσω ξέροντας ότι θα πεθάνω, θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Δεν θέλω πια να πεθάνω από ζέστη στους -20ο κάτω από το χιόνι. Θέλω να ξαναβρώ την Τζιλ. Θέλω την Τζιλ Μπιοσκόπ και το παιδί μου!

Χόρους: Θα σε κάνω να ξεχάσεις την Τζιλ...
Νικοπόλ: Για να ξεχάσω την Τζιλ, πρέπει να ξεχάσω κι εμένα!
Χόρους: Τότε θα σε κάνω να ξεχάσεις κι εσένα!

  

ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ ΞΑΝΑ...

Ιχνηλατώντας τη βία της ανάμνησης και…
ακολουθώντας τα χνάρια της ουτοπίας!
Σαν ένας βουβός αγγελιοφόρος του αναπόφευκτου …
Βιάζομαι να διηγηθώ μιαν ασπρόμαυρη ιστορία πόνου, σπαραγμού και μάταιης αναζήτησης.
Σαν ένα ιδανικό θύμα χειραγώγησης,
σαν μία χαρακτηριστική απόκληρη μιας απάνθρωπης κοινωνίας,
σχεδιάζω ένα ακόμη θέατρο πανικού!
Με την ψυχή να' χει φύγει από το στήθος και να' χει πετάξει σαν πεταλούδα.
Επιστρέφω στα ίδια, μεταφέροντας την εντύπωση βιωμένων καταστάσεων ως επανάληψη.
Σε τούτο το παράλογο σύμπαν που σφύζει από ομιλούσες μηχανές, τέρατα, απόγνωση, θλίψη, θάνατο και ψυχική αρρώστια …συγχέονται οι πόνοι και ευαισθησίες για ανθρωπινότητα.
Ένας κόσμος τρελών.

Η αποτρόπαιη και ντελιριακή οδύσσεια εκτυλίσσεται σε γοητευτική απάθεια!
Και τέλος, καταφθάνει ασύστολος, ο εθισμός στη λήθη.
Παρηκμασμένη και παρατημένη από τη ζωή στα ζοφερά μέρη μας,
φτάνω στο μηδέν και μένω για πάντα… στα χείλη σου.

@ΙΝΔΙΑΝΑ

Υ. Γ. Μόλις "ψάρεψα"  το πρωτόλειο γραπτό μου ....που είχε χαθεί εψες στη δίνη του κυβερνοχώρου!
..και ιδού!

Iχνηλατώντας τη βία της ανάμνησης....

Μεταμορφώνομαι σε αγγελιοφόρο του αναπόφευκτου!
Μια ασπρόμαυρη ιστορία πόνου, σπαραγμού και μάταιης αναζήτησης ξεδιπλώνεται....
Εγγράφεται ανεξίτηλη στην "οθόνη" των κλειστών μου βλεφάρων.
Ένα Θέατρο πανικού!
Και σαν ιδανικό θύμα απόλυτης χειραγώγησης,
σαν χαρακτηριστική απόκληρη μιας απάνθρωπης κοινωνίας...

Στην πηχτή ασφυκτική ατμόσφαιρα της καταπιεσμένης πόλης.

Βιώνοντας καταστάσεις επανάληψης.
Επιστρέφω στα ίδια...
Ένας κόσμος τρελών...παραδομένος, ακίνητος.Η αποτρόπαια και ντελιριακή οδύσσεια της γοητείας, ο ασύστολος εθισμός στη λήθη.

Εντρυφήσεις στην Ιστορία.....

Η Ιστορία! Ας γελάσω!
Η Ιστορία δίχως εξέλιξη είναι κενός λόγος.
Δεν είναι καν Ιστορία!
Είναι ληχθέν επεισόδιο.

Και....

Ένας κόσμος ακίνητος που νοσταλγεί αδιάκοπα και αγαπά μόνο τα ληγμένα!
Ένας κόσμος δίχως βήμα, που ατενίζει τη ποίηση του παρελθόντος.
Αυτός ο κόσμος...
Σα μια σανίδα που ισορροπεί απάνω στο κυλινδρικό σύμπαν.

Απο τη μια πλευρά,
οι εμμονικοί πιστοί στα είδωλα.
Όλοι τούτοι οι φανατικοί σαπιοκοιλάδες, οι απαίσιοι κράχτες των χρηματιστηρίων,οι βολεψάκηδες της πρώτης σειράς,
που με γλαρά από καύλα μάτια, χειροκροτούν ρυθμικά τη Παράσταση,
καταβροχθίζοντας σνάκς σάπιου βοδινού κρέατος.
Λατρεύουν, εκστασιασμένοι από τη μέθη της εξουσίας, το θέαμα της τρομοκρατίας,παραληρώντας για την ...νίκη τους!

Από την άλλη πλευρά,
οι εμμονικοί των ειδυλλίων, των χαμένων ερώτων, της γελοίας ελιτίστικης περιφρόνησης, αλλά και της γαντοφορεμένης αντίστασης που ποτέ δεν πετά το γάντι σε κανέναν.
Απομεινάρια της ατέλειωτης παρεξήγησης μεταξύ συλλογικού και προσωπικού, πάντα επαναπροσδιοριζόμενοι και αιώνιοι μαχητές του τίποτα ως ναρκισσευόμενοι ανθρωποκεντριστές. 

Στέκουν σα βαλσαμωμένοι, φυλάγοντας τα ανέξοδα ουρλιαχτά τους!

Ιδού το υποτιθέμενο μεγαλείο της Ιστορίας,
που ουδόλως επηρεάζει τη ζωή που συμβαίνει.

Η ζωή θα είναι πάντα αλλού!

Υ.Γ. Πολλοί ορισμοί έχουν δοθεί για την Ιστορία. Πολλή και η χρήση και η κατάχρησή της στη ζωή.

Αλλά για μένα, η Ιστορία είναι του Ανθρώπου.Ο Άνθρωπος τη φτιάχνει, τη διηγιέται, τη γράφει.
Και σαν τέτοια, είναι η πορεία της εξέλιξης του, από την υποταγή στους φυσικούς νόμους μέχρι την χειραφέτηση και αυτοπροσδιορισμό του, αφού πρώτα απελευθερωθεί απο τη φυσική νομοτέλεια και μετά από κάθε νομοτέλεια!

Oh give me the words
Give me the words
That tell me nothing.
Oh give me the words
Give me the words
That tell me everything!

Λόγος και συναίσθημα...

Tο να μιλήσεις σημαίνει νάχεις τις κατάλληλες λέξεις.
Ομως, σαν κατέχεις το λόγο και τις λέξεις δεν έχεις τα συναισθήματα και ...
...οταν έχεις τα συναισθήματα πλούσια και δυνατά, δεν υπάρχουν τα λόγια!
Πάντα κάτι λείπει!
Η Αλήθεια βρίσκεται στον συγκερασμό και των δυο.
Στο πάντρεμα ορατών και αοράτων.
Και άλλωστε και τα συναισθήματα κρύβουν ιδέες... και μπορούν να διηγούνται!

I'm not here
This isn't happening
I'm not here, I'm not here....

Σουρρεαλιστικά Ταξίδια - Μαγικά τρένα και μοναχικά βλέμματα....

Ενα παλιό τρένο εγκλωβισμού, τρόμου και δακρύων...

και

Ενα σύγχρονο φανταστικό τρένο ιλλίγου, εικονικής ταχύτητας και αντικατοπτρισμών...