Δον Κιχώτες του ελέους... Ανεμόμυλοι του χάους... Φορέστε τα μαύρα γυαλιά σας για την επερχόμενη καταιγίδα. Αν τυφλωθείτε θα χάσετε τα όμορφα... Η σύρραξη πλησίασε πολύ και όπως και νάχει έφτασε η εποχή του Υδροχόου!
Μασήστε τα ευρώ, καταπιείτε τα, φτιάξτε στρώματα απο χαρτονομίσματα και ξαπλώστε απαθώς. Η τηλεπαράσταση ξεκινά.
Ταπ, ταπ, ταπ! Ακούστε! Μην ειναι ο δικαστής που χτυπά το καμπανάκι; Οχι. Είναι η δημοπρασία. Μια σαμπάνια παρακαλώ να υγρανθούν τα πλήθη, ο άνεμος που φυσά ξεραίνει τα πάντα!
Ομως...
είναι το φιλί του Κλιμτ που με συναρπάζει! Παγώστε λοιπόν το παρελθόν. Διαδώστε...διαδώστε!
EURO, DOLLAR ή DRACHMAS?
Κερδίσατε!
Γόβα στιλέτο σε μπλέ απόχρωση με κόκκινη σόλα.
Κι εγώ να σου δαγκώνω τα χείλη για να νιώσεις. Παντρέψου με...;
Εντάξει ησύχασε, δεν έγινε τίποτα! Φτιάξε τις σαπουνόφουσκές σου!
Υ.Γ You won't know the facts until you've seen the fiction.
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Κικέρωνα, οταν, τις Συρακούσες της Σικελίας, κυβερνούσε ο τύραννος Διονύσιος ο πρεσβύτερος, αυτος είχε πάνω από το κεφάλι του να κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί το οποίο συγκρατούσαν τρίχες αλόγου, οι οποίες θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να κοπούν με αποτέλεσμα το σπαθί να πέσει στο κεφάλι του. Για να του θυμίζει να παίρνει τις σωστές αποφάσεις για το λαό του και , για να του θυμίζει σε πόσο μεγάλο κίνδυνο ηταν η ζωή του καθημερινά!
Λοιπόν ....τώρα πάνω από το κεφάλι μας κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί, το οποίο συγκρατούν τρίχες αλόγου, που ανά πάσα στιγμή μπορούν να κοπούν, με αποτέλεσμα το σπαθί να πέσει στο κεφάλι μας...
...μία επικείμενη μεγάλη καταστροφή, μία απειλή μεγάλου μεγέθους...μία Δαμόκλειος σπάθη....
Σε τούτη την αμαρτωλή πόλη, ζώντας στη κόψη του ξυραφιού... Ζώντας με τραγικότητα και ατελέσφορη θλίψη την κραυγαλέα πτώση...
Λυώνουν στην άσφαλτο τα μέταλλα της τεράστιας "μηχανής". Απλώνεται παντού το μαύρομπλέ της νύχτας... Μαύρα σακάκια και σκούρα καπέλα βολτάρουν στη δίνη της ασφάλτου. Γλυστράνε σα φίδια οι σκοτεινές επιθυμίες. Αλητεύει ο θάνατος τώρα!
Και...οι δρόμοι σκεπάστηκαν ήδη, απο το αλάτι που απέμεινε. Tο αλάτι που απέμεινε απο τις βουτιές μας στις θαλάσσιες ψευδαισθήσεις.
"......Ώσπου νύχτωνε και τ’ άστρα φώτιζαν σιγά σιγά το ακατανόητο του κόσμου…. Κι άξαφνα μια μέρα, όπως καθόμουν, αναπήδησα γιατί κατάλαβα πως η ζωή δεν είναι αιώνια, ήταν μάλιστα τόσοι πολλοί οι ηλίθιοι που μου εύχονταν στα γενέθλιά μου «χρόνια πολλά», που ξέχασα ολότελα πως μια μέρα θα πεθάνω – κι ύστερα είχα τόσα πράγματα να σκεφτώ:
τη νύχτα που ερχόταν, το διάβολο που σώπαινε, την πόρτα που δεν ωφελούσε, όσο για το μυστικό το είχα καλά ράψει στη φόδρα του παλτού μου, για μεγαλύτερη ασφάλεια όμως φώναξα έναν παλαιοπώλη και του πούλησα το παλτό, αλλά και πάλι ήμουν ανήσυχος,
«κι αν αυτοί στο τέλος ανακάλυψαν την αλήθεια» σκεφτόμουν, πήγα λοιπόν και πέταξα τα λεφτά στον υπόνομο – από τότε κοιμάμαι ήσυχος.
Τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν… Kι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα.
A, έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου...."
"Είμαι γιος του χάους και όχι αλληγορικά, αλλά στ αλήθεια, επειδή γεννήθηκα σ ενα χωριό που βρίσκεται κοντά, στο περίπλοκα αποκαλούμενο στη τοπική διάλεκτο Càvusu (δάσος), στο χωριό Girgenti (στο Σικελικό νότο), ως μια διαλεκτική διαφθορά της γνήσιας και αρχαίας ελληνικής λέξης Χάος"
(Luigi Pirandello)
Μήπως να επιστρέψουμε εκεί που γεννηθήκαμε; στο Χάος;
