Πάρτε ομπρέλλες....

Σαν απο τύχη ζούμε...
σαν ολα να πυκνώσανε στο μαύρο και...
βρεχει και ακαταπαυστα δυο μερες τωρα!

Και ειναι,
σαν ολα να διαλυονται μαζι με τη βροχή.
Όλα τα ανθρώπινα...

Και ειναι σαν οι ανθρωποι ν απομακρυνονται όλο και πιο πολύ.
ή σαν όλο και πιο δύσκολα να συναντιούνται άραγε;

Δαμόκλειος σπάθη...

Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Κικέρωνα, οταν, τις Συρακούσες της Σικελίας, κυβερνούσε ο τύραννος Διονύσιος ο πρεσβύτερος, αυτος είχε πάνω από το κεφάλι του να κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί το οποίο συγκρατούσαν τρίχες αλόγου, οι οποίες θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να κοπούν με αποτέλεσμα το σπαθί να πέσει στο κεφάλι του. Για να του θυμίζει να παίρνει τις σωστές αποφάσεις για το λαό του και , για να του θυμίζει σε πόσο μεγάλο κίνδυνο ηταν η ζωή του καθημερινά!


Λοιπόν ....τώρα πάνω από το κεφάλι μας κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί,
το οποίο συγκρατούν τρίχες αλόγου,
που ανά πάσα στιγμή μπορούν να κοπούν,
με αποτέλεσμα το σπαθί να πέσει στο κεφάλι μας...

...μία επικείμενη μεγάλη καταστροφή, μία απειλή μεγάλου μεγέθους...μία Δαμόκλειος σπάθη....

Sin city...

Σε τούτη την αμαρτωλή πόλη, ζώντας στη κόψη του ξυραφιού...
Ζώντας με τραγικότητα και ατελέσφορη θλίψη την κραυγαλέα πτώση...

Λυώνουν στην άσφαλτο τα μέταλλα της τεράστιας "μηχανής".
Απλώνεται παντού το μαύρομπλέ της νύχτας...
Μαύρα σακάκια και σκούρα καπέλα βολτάρουν στη δίνη της ασφάλτου.
Γλυστράνε σα φίδια οι σκοτεινές επιθυμίες.
Αλητεύει ο θάνατος τώρα!



Και...οι δρόμοι σκεπάστηκαν ήδη, απο το αλάτι που απέμεινε.
Tο αλάτι που απέμεινε απο τις βουτιές μας στις θαλάσσιες ψευδαισθήσεις.

Έτσι για να μας τρυπάει τα γόνατα!

Ας μη γονατίζαμε....

Mια φορά θυμάμαι μ'αγαπούσες...τώρα σιωπή!

"......Ώσπου νύχτωνε και τ’ άστρα φώτιζαν σιγά σιγά το ακατανόητο του κόσμου….
Κι άξαφνα μια μέρα, όπως καθόμουν, αναπήδησα γιατί κατάλαβα πως η ζωή δεν είναι αιώνια,
ήταν μάλιστα τόσοι πολλοί οι ηλίθιοι που μου εύχονταν στα γενέθλιά μου «χρόνια πολλά», που ξέχασα ολότελα πως μια μέρα θα πεθάνω – κι ύστερα είχα τόσα πράγματα να σκεφτώ:

τη νύχτα που ερχόταν, το διάβολο που σώπαινε, την πόρτα που δεν ωφελούσε, όσο για το μυστικό το είχα καλά ράψει στη φόδρα του παλτού μου, για μεγαλύτερη ασφάλεια όμως φώναξα έναν παλαιοπώλη και του πούλησα το παλτό, αλλά και πάλι ήμουν ανήσυχος,

«κι αν αυτοί στο τέλος ανακάλυψαν την αλήθεια» σκεφτόμουν, πήγα λοιπόν και πέταξα τα λεφτά στον υπόνομο – από τότε κοιμάμαι ήσυχος.

Τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν…
Kι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα.

A, έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου...."

ΤΟΥ Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ
 

Chaos...Κaos...

"Είμαι γιος του χάους και όχι αλληγορικά,
αλλά στ αλήθεια, επειδή γεννήθηκα σ ενα χωριό
που βρίσκεται κοντά, στο περίπλοκα αποκαλούμενο στη τοπική διάλεκτο Càvusu (δάσος), στο χωριό Girgenti (στο Σικελικό νότο), ως μια διαλεκτική διαφθορά της γνήσιας και αρχαίας ελληνικής λέξης Χάος"

(Luigi Pirandello)

Μήπως να επιστρέψουμε εκεί που γεννηθήκαμε; στο Χάος;

Χαρμολύπη...

"Πάω για ύπνο,

πριν ο διάβολος ξυπνήσει,

και ξυπνώ,

πριν οι άγγελοι πάρουν

όλες τις κοσμικές επιθυμίες μου..."

Alcoba Azul

...ένα τανγκό για την πληγή μας,
για την αγάπη που επιστρέφει χωρίς φως
για μια μπλε αγκαλιά....