Οι μετοχές...των ονείρων!

Ονειροπολώντας!

Διεργασίες κουραστικές,
του νου φαντάσματα.

Ενδοσκοπώντας...

επεξεργασίες του ενδιάμεσου δέρματος.

Υπερβαίνοντας...

την επιστήμη των τυμβωρύχων,
ώστε να τελεσθεί η πνευματική αναζήτηση,
στη σκοτεινή πόλη.

Διερευνώντας ...

το ανοιχτό κρανίο,
το γεμάτο σούπα δεδομένων.

Αντιστρέφοντας...
την ψυχική οδύνη.

Μεταμορφώνοντας...
τα συναισθήματα σε παγωμένες λέξεις.

Αναγνωρίζοντας...
την διάχυτη διορατικότητα των μορίων μου.

Αηδιασμένη...
απο την άκαιρη οσμή των ενοχών.

Συντομεύοντας την απόδραση...

με τον χρόνο διεσταλμένο και
τον χώρο να συστέλεται.

Ανιχνεύοντας...

στη σκόνη του καιρού,
όσες ψυχές έγιναν στάχτη.

Απολαμβάνοντας ...
την απρόσμενη ομορφιά!

Δημιουργώ τον κόσμο μου....τον άπειρο!

Η περιπλάνηση με τα Εlves...

Σε μαγεμένο δάσος χάθηκα...

Αμήχανη βάδισα στο πυκνό χορτάρι.

Ενα αξιοθαύμαστο ξωτικό -σα κόσμημα- με τράβηξε γελώντας...

Και ήρθε μετά η νύχτα αστόλιστη, δίχως φεγγάρι,

κουβαλώντας τα τραγούδια των βατράχων...

Και ...

τσακίστηκε το γέλιο μας,

το κρύο μας "δάγκωσε".

Υγρός αέρας φύσηξε απαλά...

Και το σκοτάδι απλώθηκε σα μύκητας μαγοκτόνος.

Η δριμύτατη ώρα των δαιμόνων!

Και κρυφτήκαμε ετσι στη λησμονιά (oblivion), 

όπως πάντα ανένδοτοι...

Οblivion!

Η ύπαρξη του χρόνου ή ο χρόνος της ύπαρξης;

Η άχρονη ύπαρξη.
Η στερημένη νοήματος,
που χάσκει ακίνητη μπροστά στη τρυφερότητα,
αυτή που χύνεται απο τους πόρους ενος γυάλινου ποτηριού.

Η αμνησία που τη συντροφεύει.
Ο παγωμένος χρόνος.

(music by Hans Zimmer)



INCEPTION...

ΕΝΑΡΞΗ...

Εν αρχή ην...
η φαντασία και τα όνειρα!
Μετά ήρθε η γνώση.Και έπεται.. το βίωμα του χρόνου.

Ο χρόνος! Αυτή η ανθρώπινη επινόηση.
Μια επινόηση που συνίσταται στην ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον,
ή αλλιώς μια εμπειρία οργανωμένη στο χώρο ως ακολουθία χρονικών μονάδων!

Ετσι ορίζεται ο χρόνος στα κιτάπια των ανθρώπων ...

Χρόνος γέννησης,
χρόνος μάθησης,
χρόνος εργασίας,
χρόνος κατανάλωσης,
χρόνος ύπνου,
χρόνος οκνηρίας,
χρόνος θανάτου!

Νεκρός χρόνος...

Τελικά...

ο χρόνος της ύπαρξης ορίζεται απο την ύπαρξη του χρόνου!
Είναι πεπερασμένη η ανθρώπινη ύπαρξη, είναι πεπερασμένος ο χρόνος της.

Ο χρόνος δεν υπάρχει χωρίς τον άνθρωπο και η ανθρώπινη ύπαρξη δεν έχει νόημα και ουσία χωρις χρόνο.

As Time Goes By...

Θα πρέπει να το θυμόμαστε αυτό
ένας αναστεναγμός είναι απλώς ένας αναστεναγμός.
Ένα φιλί είναι απλά ένα φιλί,
Ισχύουν τα θεμελιώδη πράγματα
Καθώς ο χρόνος περνά.

Και όταν δύο εραστές Εξακολουθούν να λένε, "Σ 'αγαπώ",
Σ αυτό μπορείτε να βασιστείτε,
Δεν έχει σημασία τι θα φέρει το μέλλον,
Καθώς ο χρόνος περνά.........


You must remember this
A kiss is just a kiss,
a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply
As time goes by.

And when two lovers woo
They still say, "I love you."
On that you can rely
No matter what the future brings
As time goes by.....

Σπέρνω τα μάτια μου σε θάλασσες.....

Πως να φέρεις σε λογαριασμό τις ματαιώσεις σου
και τα δεσμά της ύπαρξης πως να τα λύσεις;
Αποδοχή, συνδιαλλαγή, συμβιβασμός με το παρόν;
Θλίψη ακατέργαστη.
Να γιατί δεν πρέπει ποτέ να κοιτάς τον ήλιο κατάφατσα!
Καίει τα μάτια της καρδιάς πιότερο!

και....

Βουτιά στο διαδίκτυο...

Στην άκρη της θλίψης μου, 

ατενίζοντας το καλοκαίρι,
απο ανοιχτά παράθυρα....
Ταξιδεύοντας πλάι τους,
σπέρνω τα μάτια μου στη θάλασσα!
και τα περισυλλέγω μαζί με......

Απλότητα......

       
χρώματα.....

όνειρα....

ελευθερία...

τόλμη...

έμπνευση...

μοναξιά...

τέχνη...

ερημιά...

Επίκαιρον...

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο: "Περιμένοντας τον Γκοντό"Σάμιουελ Μπέκετ.

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ: Τούτη τη στιγμή, όμως, σε τούτη εδώ την άκρη, ή ανθρωπότητα ολόκληρη είμαστε εμείς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Ας σπεύσουμε να επωφεληθούμε, λοιπόν, πριν είναι πολύ αργά! Ας εκπροσωπήσουμε επάξια κι εμείς για μια φορά τη σιχαμένη φάρα εις την οποίαν μας έριξε ή μαύρη μας μοίρα! Τι λες και συ;
(Ο Εστραγκόν δε λέει τίποτα).
Είναι βέβαια αλήθεια ότι καθήμενοι εδώ με τα χέρια σταυρωμένα και σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά τιμάμε εξ ίσου το είδος μας. Η τίγρη δεν κάθεται ποτέ να το σκεφτεί, ή τρέχει να βοηθήσει τούς ομοίους της, ή χώνεται στην πλησιέστερη λόχμη. Αλλά το θέμα δεν είν' αυτό. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς εδώ, μάλιστα, ιδού ή απορία! Και έχουμε την ευτυχία να ξέρουμε την απάντηση. Ναι, μέσα σ' αυτή την απέραντη σύγχυση, ένα είναι ξεκάθαρο:

Περιμένουμε να έρθει ο Γκοντό....

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ: Α, ναι.

Δυστοπίες και πραγματικότητα...

Ολα τα δυστοπικά έργα που εχουμε διαβάσει μέχρι τώρα, απο το "1984" του Τζορτζ Οργουελ και το «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του Αλντους Χάξλεϊ μέχρι τη «Δίκη» του Φραντς Κάφκα, εχουν γίνει πραγματικότητα.....

Ο εφιάλτης του αδύναμου άνθρωπου, ο οποίος βιώνει ανήκουστες αδικίες, διώξεις και φυλακίσεις για ανύπαρκτα εγκλήματα, με δίκες προθέσεων. Αγχος και αποξένωση, αληθινή και προσποιητή τρέλα, συντριπτική θλίψη και οργή, εκδίκηση, προδοσία και ηθική διαφθορά. Μυθοπλασίες και ιστορίες θριάμβου και καταστροφής ν απαγγέλονται. Η βιοτεχνολογία που απαλλάσει απο το ψυχικό πόνο. Η κοινωνία παραδωμένη να κοχλάζει απο την ανυπαρξία κάποιας χαρούμενης αναμονής. Ο έλεγχος, η τιμωρία της σκέψης και ο διαρκής πόλεμος. Μυστικές παρακολουθήσεις, επίσημη εξαπάτηση και χειραγώγηση του παρελθόντος, με ολοκληρωτικές και αυταρχικές καταστάσεις.

Ωστόσο, συμβαίνουν ακόμη, η γέννηση και ο θανάτος, η χαρά και η απόγνωση μέσα σε τούτη τη μυθική μητρόπολη, την Αθήνα.

Ζ.Ζ.