Μετά απο το ταξίδι σε διανοητικούς και συναισθηματικούς λαβύρινθους μιας παράξενης εποχής, με αξιοθαύμαστη αντοχή γλωσσοπλάθουμε τους ποταμούς των λέξεων, που άλλοτε γνωρίσαμε κι άλλοτε απλά ακούσαμε.
Η ακατάληπτη γλώσσα και ο πόνος που μας σαστίζει, πετρώνει τις νύχτες μας!
Αναζητάμε, ακόμη, μια μικρή παραδοχή, μια ανούσια αποδοχή. Μάταια...
Λικνιζόμαστε χαρούμενοι, μόνο οταν ανακαλύπτουμε το ασήμαντο γέλιο μας να ακούγεται σαν αλλόκοτη ηχώ.
Γερνώντας η ζωή σου γίνεται παρωδία. Το αντίθετο της ζωής δεν ειναι ο θάνατος αλλά τα γεράματα, λένε. Στέκω λοιπόν, παγιδευμένη, σοκαρισμένη και καθορισμένη ως πάντα, στη σκηνή. Καταπιεζόμενη ανηλεώς απο σχέσεις...εξουσίας! Και καθώς διηγούμαι την απώλεια... ενοχές, χαρές, ελπίδες, φοβίες και θλίψεις διαπλέκονται.....
Γέρνοντας στο κενό συναντώ την απουσία και τότε όλα εξελίσσονται σ' ενα κακό αστείο! Ενας λήθαργος γλιστρά στο λείο μου εγκέφαλο...
Στην ερμητικά κλειστή μητρόπολη, ακροβατεί η Επιθυμία και αναβάλλεται. Είναι και αυτή... η δίκη προθέσων που προηγήθηκε! Γιατί οι σκοπιμότητες και οι αυθαιρεσίες, κρέμονταν πάντα στους ώμους σας. Είναι και αυτή, η άτσαλη παραβίαση των στερεοτύπων, που αγκομαχά στο τεντωμένο σχοινί τους! Είναι ακόμη και οι ρόλοι, που ξεχείλωσαν σα χιλιοχρησιμοποιημένα λάστιχα.
Το λάθος και ο πόνος σε συντροφική σχέση. Η αβεβαιότητα και η ανυπαρξία σε συζυγική σχέση. Η γνώση και η αθωοτητα υπο διάζευξη!
Ηταν το φιάσκο μιας τρελής επιχείρησης, υποκινούμενης απο αιχμηρές λέξεις και ανύπαρκτες συναντήσεις.
Τώρα, απομένει η περισυλλογή μετά την αποσταθεροποίηση. Τώρα, η ασφυξία μετά την δαιμονοποίηση.
Παρόλα ταύτα, με κατάνυξη αναμένουμε. Διαχεόμενοι στην απόλυτη βαρβαρότητα.
Χθες ξαναείδα μια παλια συγκλονιστική ροκ ταινία (1993) -Στο όνομα του πατρός (In the name of the father)... Την αληθινή ιστορία των Ιρλανδών Τζέρι και Τζιουζέπε Κόνλον απο το Μπέλφαστ, που καταδικάστηκαν εντελώς άδικα ως τρομοκράτες, για μια φονική βομβιστική επίθεση του ΙΡΑ που σκορπισε το θάνατο σε κλάμπ στο Λονδίνο.
Η βρετανική αστυνομία (σαν κάθε αστυνομία) με το καθεστώς απάνθρωπης ανάκρισης και έντονης ψυχολογικής βίας. Τα βρετανικα δικαστηρια (σαν κάθε δικαστήριο) σε πλήρη και αγαστή συνεργασία με τα συμφέροντα του κράτους και της εξουσίας έστειλαν αθώους ανθρώπους για....δέκα πέντε χρόνια στη φυλακή για ένα έγκλημα που δε διέπραξαν ποτέ!!!!.......ενας καφκικός εφιάλτης!
Τυλίχτηκα με μαυρες σκέψεις αλλά κατέληξα οτι... ναι....
Ο πόθος για τη λευτεριά ειναι δυνατότερος απ'όλα τα κελιά!
