Νύχτα σύγχυσης...

Νύχτα...και το μαύρο ουρλιάζει...
Νύχτα...που σκεπάζει τους θρήνους,
Άνθρωποι που "ξεσκίζονται" από εφιάλτες.
Γιατί...σκοτεινή είναι η βασιλεία του παράλογου και του ακατάσχετου...και τότε, η γνώση είναι θανάσιμος φίλος.


Σύγχυση...
Confusion will be my epitaph...

Who know and who are known, when no one sets the rules?
The fate of all mankind I see, is in the hands of fools!

Ποιος γνωρίζει και ποιος είναι γνώστης, όταν κανείς δεν θέτει τους κανόνες;
Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας, βλέπω, είναι στα χέρια των ανόητων.

Θρήνος...

...για οτι χάθηκε και χάνεται... !

... αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσουμε με τους θρήνους ...

My body is a cage...

Το σώμα μου είναι ένα κλουβί που με κρατά
από το χορό με εκείνον που αγαπώ
Αλλά το μυαλό μου είναι το κλειδί ....

Μία έμπνευση της βροχής.....

Βήματα προς τα πίσω...
Νόστος...
Κλειδωμένη στο παρελθόν.
Με μια αρμαθιά κλειδιά κρεμμασμένη στο λαιμό μου,
κάθε φορά πιάνω ένα κλειδί...στην τύχη...
και ανοίγω τις κουρτινες του χθες.
Καπνός με τυλίγει πάντα,
ειναι ο λογος που θέλω να καπνίζω.
Και μια γόπα βρεγμένη, στην χούφτα,
για τέλος.
Γιαυτό μου έρχονται συνήθως "μαύρα" στιχάκια στο νου.
"...και λέω πως οι άνθρωποι που όλα τα κερδίσαν,
σαν κούκλες ειναι που γελούν μεσ στις βιτρίνες πια..."

Hanami

Hanami
mentre la terra trema
rivesti i ciliegi di delicati fiori.
...
Hanami,
sorrisi di gioia
nell’aria avvelenata.

"Meloni Valentina"


Το βρήκα στο διαδίκτυο...μου άρεσε!


Hanami,
ενώ η γη σείεται..
καλύπτονται τα πέταλα των λεπτών λουλουδιών.

...

Hanami,
χαμόγελα χαράς
στο δηλητηριασμένο αέρα.

........

...ονειρικά πετάγματα....

Είδα χθές αυτό το βιντεάκι και αυτομάτως μου ήρθε η σκέψη:... Σα το πέταγμα μεσα σε ονειρο, μου μοιάζει....



Κοιμάσαι λοιπόν και ονειρεύεσαι... και αναρωτιέσαι αν μπορείς να πετάξεις, αφου εισαι άνθρωπος δεν εισαι πουλί- στον ύπνο σου πάντα - αλλά απο την άλλη σου έχει ξανασυμβεί - στον ύπνο σου πάντα - άρα, έχεις την εμπειρία γιατι να μη το προσπαθήσεις; Και το προσπαθείς - στον ύπνο σου πάντα - και το μονο που καταφέρνεις ειναι να ανασηκώνεσαι μόλις 1 μέτρο απο το έδαφος και αντε και με λίγη καλή προσπάθεια 2 μέτρα, ακριβώς πάνω απο τα κεφάλια του πλήθους και λές τα κατάφερα...αλλά δεν πας ψηλότερα. Και αυτό το πλήθος των ανθρώπων να μένει εκεί, να στέκεται ακίνητο και να αγναντεύει τον ορίζοντα μακρυά...ακίνητο, να ατενίζει τις μακρινές χώρες και τις άλλες θάλασσες! Να ατενίζει αδιασάλευτο! Κάπου κάπου ξεχωρίζουν μερικοί, οχι μεγάλες διαφορές μόνον η στάση του σώματος αλλάζει, δηλαδή κάθονται σε καρέκλες ή χάμω στη γή, κάποιοι χορεύουν, οι οργισμένοι βρίζουν και φτύνουν ..μέχρι.. που τρως και συ τη ροχάλα...διότι οι χαμηλές πτήσεις τα έχουν αυτά.

Γι΄αυτό σου λέω... αδραξε την μέρα, ζησε το τώρα χωρις τυψεις, ενοχές και θλίψη και το παρον σου θα φτιαξει το μελλον...

όπως το έλεγε, σοφά, και ο Ν. Καζαντζάκης στην Ασκητική του:

Που πάμε μη ρωτάς.
Ανέβαινε, κατέβαινε...
Δεν υπάρχει αρχή,
δεν υπάρχει τέλος.
Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή,
γιομάτη πίκρα,
γιομάτη γλύκα και
την χαίρομαι όλη!

..Ακίνητη

...ουτε πίσω ...
...ουτε μπρος...