Ποιητική Μυθοπλασία με στοιχεία σουρεαλιστικής οπτικής…

Αυτή τη φορά, εμπνευσμένη από τα αριστουργήματα του Enki Bilal:

Ο Ύπνος του Τέρατος ...

και
Η Γυναίκα Παγίδα…

Νικοπόλ: Θέλω να ζήσω ξέροντας ότι θα πεθάνω, θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Δεν θέλω πια να πεθάνω από ζέστη στους -20ο κάτω από το χιόνι. Θέλω να ξαναβρώ την Τζιλ. Θέλω την Τζιλ Μπιοσκόπ και το παιδί μου!

Χόρους: Θα σε κάνω να ξεχάσεις την Τζιλ...
Νικοπόλ: Για να ξεχάσω την Τζιλ, πρέπει να ξεχάσω κι εμένα!
Χόρους: Τότε θα σε κάνω να ξεχάσεις κι εσένα!

  

ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ ΞΑΝΑ...

Ιχνηλατώντας τη βία της ανάμνησης και…
ακολουθώντας τα χνάρια της ουτοπίας!
Σαν ένας βουβός αγγελιοφόρος του αναπόφευκτου …
Βιάζομαι να διηγηθώ μιαν ασπρόμαυρη ιστορία πόνου, σπαραγμού και μάταιης αναζήτησης.
Σαν ένα ιδανικό θύμα χειραγώγησης,
σαν μία χαρακτηριστική απόκληρη μιας απάνθρωπης κοινωνίας,
σχεδιάζω ένα ακόμη θέατρο πανικού!
Με την ψυχή να' χει φύγει από το στήθος και να' χει πετάξει σαν πεταλούδα.
Επιστρέφω στα ίδια, μεταφέροντας την εντύπωση βιωμένων καταστάσεων ως επανάληψη.
Σε τούτο το παράλογο σύμπαν που σφύζει από ομιλούσες μηχανές, τέρατα, απόγνωση, θλίψη, θάνατο και ψυχική αρρώστια …συγχέονται οι πόνοι και ευαισθησίες για ανθρωπινότητα.
Ένας κόσμος τρελών.

Η αποτρόπαιη και ντελιριακή οδύσσεια εκτυλίσσεται σε γοητευτική απάθεια!
Και τέλος, καταφθάνει ασύστολος, ο εθισμός στη λήθη.
Παρηκμασμένη και παρατημένη από τη ζωή στα ζοφερά μέρη μας,
φτάνω στο μηδέν και μένω για πάντα… στα χείλη σου.

@ΙΝΔΙΑΝΑ

Υ. Γ. Μόλις "ψάρεψα"  το πρωτόλειο γραπτό μου ....που είχε χαθεί εψες στη δίνη του κυβερνοχώρου!
..και ιδού!

Iχνηλατώντας τη βία της ανάμνησης....

Μεταμορφώνομαι σε αγγελιοφόρο του αναπόφευκτου!
Μια ασπρόμαυρη ιστορία πόνου, σπαραγμού και μάταιης αναζήτησης ξεδιπλώνεται....
Εγγράφεται ανεξίτηλη στην "οθόνη" των κλειστών μου βλεφάρων.
Ένα Θέατρο πανικού!
Και σαν ιδανικό θύμα απόλυτης χειραγώγησης,
σαν χαρακτηριστική απόκληρη μιας απάνθρωπης κοινωνίας...

Στην πηχτή ασφυκτική ατμόσφαιρα της καταπιεσμένης πόλης.

Βιώνοντας καταστάσεις επανάληψης.
Επιστρέφω στα ίδια...
Ένας κόσμος τρελών...παραδομένος, ακίνητος.Η αποτρόπαια και ντελιριακή οδύσσεια της γοητείας, ο ασύστολος εθισμός στη λήθη.

Εντρυφήσεις στην Ιστορία.....

Η Ιστορία! Ας γελάσω!
Η Ιστορία δίχως εξέλιξη είναι κενός λόγος.
Δεν είναι καν Ιστορία!
Είναι ληχθέν επεισόδιο.

Και....

Ένας κόσμος ακίνητος που νοσταλγεί αδιάκοπα και αγαπά μόνο τα ληγμένα!
Ένας κόσμος δίχως βήμα, που ατενίζει τη ποίηση του παρελθόντος.
Αυτός ο κόσμος...
Σα μια σανίδα που ισορροπεί απάνω στο κυλινδρικό σύμπαν.

Απο τη μια πλευρά,
οι εμμονικοί πιστοί στα είδωλα.
Όλοι τούτοι οι φανατικοί σαπιοκοιλάδες, οι απαίσιοι κράχτες των χρηματιστηρίων,οι βολεψάκηδες της πρώτης σειράς,
που με γλαρά από καύλα μάτια, χειροκροτούν ρυθμικά τη Παράσταση,
καταβροχθίζοντας σνάκς σάπιου βοδινού κρέατος.
Λατρεύουν, εκστασιασμένοι από τη μέθη της εξουσίας, το θέαμα της τρομοκρατίας,παραληρώντας για την ...νίκη τους!

Από την άλλη πλευρά,
οι εμμονικοί των ειδυλλίων, των χαμένων ερώτων, της γελοίας ελιτίστικης περιφρόνησης, αλλά και της γαντοφορεμένης αντίστασης που ποτέ δεν πετά το γάντι σε κανέναν.
Απομεινάρια της ατέλειωτης παρεξήγησης μεταξύ συλλογικού και προσωπικού, πάντα επαναπροσδιοριζόμενοι και αιώνιοι μαχητές του τίποτα ως ναρκισσευόμενοι ανθρωποκεντριστές. 

Στέκουν σα βαλσαμωμένοι, φυλάγοντας τα ανέξοδα ουρλιαχτά τους!

Ιδού το υποτιθέμενο μεγαλείο της Ιστορίας,
που ουδόλως επηρεάζει τη ζωή που συμβαίνει.

Η ζωή θα είναι πάντα αλλού!

Υ.Γ. Πολλοί ορισμοί έχουν δοθεί για την Ιστορία. Πολλή και η χρήση και η κατάχρησή της στη ζωή.

Αλλά για μένα, η Ιστορία είναι του Ανθρώπου.Ο Άνθρωπος τη φτιάχνει, τη διηγιέται, τη γράφει.
Και σαν τέτοια, είναι η πορεία της εξέλιξης του, από την υποταγή στους φυσικούς νόμους μέχρι την χειραφέτηση και αυτοπροσδιορισμό του, αφού πρώτα απελευθερωθεί απο τη φυσική νομοτέλεια και μετά από κάθε νομοτέλεια!

Oh give me the words
Give me the words
That tell me nothing.
Oh give me the words
Give me the words
That tell me everything!

Λόγος και συναίσθημα...

Tο να μιλήσεις σημαίνει νάχεις τις κατάλληλες λέξεις.
Ομως, σαν κατέχεις το λόγο και τις λέξεις δεν έχεις τα συναισθήματα και ...
...οταν έχεις τα συναισθήματα πλούσια και δυνατά, δεν υπάρχουν τα λόγια!
Πάντα κάτι λείπει!
Η Αλήθεια βρίσκεται στον συγκερασμό και των δυο.
Στο πάντρεμα ορατών και αοράτων.
Και άλλωστε και τα συναισθήματα κρύβουν ιδέες... και μπορούν να διηγούνται!

I'm not here
This isn't happening
I'm not here, I'm not here....

Σουρρεαλιστικά Ταξίδια - Μαγικά τρένα και μοναχικά βλέμματα....

Ενα παλιό τρένο εγκλωβισμού, τρόμου και δακρύων...

και

Ενα σύγχρονο φανταστικό τρένο ιλλίγου, εικονικής ταχύτητας και αντικατοπτρισμών...

Η Πέτρα της υπομονής...

Σκέφτομαι ...σκέφτηκα....
....μια υπέροχη ταινία που δεν κατάφερα ακόμη να δω!
Θα μου πείτε που ξέρω ότι είναι υπέροχη!
Απλά να, μερικά πράγματα τα διαισθανόμαστε και η ομορφιά είναι κάτι που βλέπεις και νιώθεις.
Δεν εκλογικεύεται η ομορφιά.

Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, υπάρχει μια μαγική πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και της λες όλα σου τα βάσανα, τους πόνους, όλα σου τα μυστικά...
Μέχρι που μια μέρα η πέτρα σκάει, εκρήγνυται.
Κι εκείνη ακριβώς τη μέρα λυτρώνεσαι.

Η ιστορία, διαδραματίζεται σε μια μουσουλμανική χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο. Μια νεαρή γυναίκα μιλά στον άντρα της που είναι σε κώμα, για τη σχέση τους, τα όνειρά της, τη ζωή της, τα θέλω της, για τον πόλεμο, τη βία, τη θρησκεία, το φόβο, τον έρωτα ...
Του εξομολογείται για πρώτη φορά αλήθειες που ίσως κάθε γυναίκα σ' αυτόν τον κόσμο, θέλει να πει στο σύντροφο της αλλά δεν το τολμά...
Και μάλλον κρύβει μέσα της, αλήθειες γυναικών από κάθε γωνιά της γης.
Σε αυτό το παραλήρημα, αποφασίζει να του φανερώσει και τα πιο μεγάλα μυστικά της...

Έτσι, ο άντρας της, γίνεται γι' αυτήν η πέτρα της υπομονής...

Το ψυχόδραμα της ζωής....

Η ζωή ειναι...
Σκληρή και τη ζούμε σα ξαφνικά να μας έπιασε κάποιος στα πράσα!

Ελεεινό πράγμα (Σοπενάουερ).

Εφιαλτικό όνειρο που βλέπουμε μ' ανοιχτά μάτια! (Δάντης).

Ενα θαύμα. Ενας ουρανός φορτωμένος με σύννεφα αντιφάσεων. (Μαχφούζ Ν.)

Το όνειρο που βλέπει ο θεός! (Μπόρχες)

Το μεσοδιάστημα από το χάος στο...χάος. (Ν. Καζαντζάκης)

Είναι οτι δημιουργεί (!) ο άνδρας και δικαιολογεί η γυναίκα. (Αίσωπος)

Είναι τυχαίο γεγονός , αλλά γεμάτη δυνατότητες.(Κασέγεφ Ε.-ποιος ειναι αυτός πάλι!)

Ειναι ωραία ...αλλά τα έχει με άλλον! (Άγνωστος)

Σε κάθε περίπτωση, όσο ζει κανείς του προσφέρουν αγκάθια και μόλις πεθάνει τριαντάφυλλα! (Ανατόλ Φρανς).

Εγω τη βρίσκω όμορφη...και όμορφη γίνεται οταν ειναι αγαπημένη!

Αγάπα την οπως και νάχει!

Ο λόγος διχάζει, ενώ ο χορός ενώνει.

Λόγια, λόγια, λόγια....
Λόγια μυστικά, ανούσια, ιερά και ανόσια, ακατάληπτα, μοναχικά, παθιασμένα, γνωστικά, λιτά και πικρά.

Λόγια απλά, λόγια σύνθετα...

Λόγια μόνο...

Ένα ξέρω, ο λόγος διχάζει!

Ο χορός ενώνει...

Ας χορέψουμε ένα ταγκό μέχρι να πληγωθούμε....