Της κολάσεως...

Κόλαση ...... γινήκαμε. ...

"Η κόλαση ειναι οι άλλοι» έλεγε ο Σαρτρ! Τι άλλο άλλωστε?
Aφού, απο τη στιγμή που γεννιόμαστε, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση στην οποία είμαστε αναγκασμένοι να υποταχτούμε, το μέλλον ειναι προσχεδιασμένο απο άλλους για μας.
Η σωστή περιγραφή της ύπαρξης είναι κόλαση ....

Η ΚΟΛΑΣΗ, ενας αβάσταχτος εννοιολογικός και συγκινησιακός κύκλος εγκλωβισμού!
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, γιατι μας καθρεφτίζουν με το βλέμμα τους!
Η κόλαση ειναι οι τύψεις που βασανίζουν, η άδεια καρδιά, τα λεία μέτωπα που γυαλίζουν απο αδιαφορία, η δυσωδία των συνενοχών, η αηδία των ανείπωτων, οι αναγκαιότητες για την επιβίωση, οι ατέρμονες θλίψεις, οι φαρμακερές εντολές, οι επιβολή των νόμων, οι ρύποι των θρησκειών, οι βροχές του τίποτα, οι φωτιές που ανάβουν απροειδοποιητα οπουδήποτε και οποτεδήποτε και οι φόβοι ... οι φόβοι παντός καιρού.

Και ο καθένας μόνος, να τρώει τις σάρκες των άλλων στη προσπάθεια διαφυγής του ...

Κόλαση ......

Για μένα και τους "loosers"

Οι ατέλειωτοι χαμένοι.
Οι εραστές της ήττας.
Όσοι τρομάζουν μπρος στο μεθύσι της νίκης.
Αυτοί οι αδιάκριτοι που κοινολογούν και αναμασούν τα ίδια.
Αναίσχυντα μυρηκαστικά!
Επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τη πτώση τους....
Ειμαι δικιά τους!

Γραπώνομαι απο τις λέξεις εγώ.
Γιατι...
η σιωπή είναι αβάσταχτη.
Και το ανείπωτο με "σκοτώνει"...

Ετσι γλυστρώ στη λογοδιάρροια.
Ξεκουράζομαι απάνω στις λέξεις,
μιας και απώλεσα τις αισθήσεις!

Σα ζητιάνα...απο ανάγκη επινοώ τη ζωή μου!
Παλεύω να υπάρξω.
Να υπάρξω δίχως μέθοδο, θεωρίες και ιδέες.
Επιθυμώ...να πάψω να είμαι θεατής του εαυτού μου.

Ν αρρωστήσω θέλω. Ν αρρωστήσω απο υγεία!

Η Ηχώ της αγάπης

The Echo, by Julia Margaret Cameron

The Echo. Model is Hatty Campbell. (1868)

Julia Margaret Cameron: 19th Century Photographer of Genius,

Originally from The J. Paul Getty Museum, Los Angeles.

Η ηχώ της αγάπης μ' επισκέπτεται στο ύπνο μου.
Η ηχώ της! Ποτέ η ίδια.

Αλαλιασμένη εκλιπαρώ να τη συναντήσω
κι αυτή, με κοροϊδεύει, με "παίζει", με αγνοεί.

Όμως, μέσα στα όνειρά μου ακούω τον ευεργετικό αντίλαλό της.
Αυτήν την ωραία αντανάκλαση ενός ήχου που έρχεται και προσπερνά.

Θεϊκή και όμορφη, δε στέκει βουβή σαν την ηχώ της ιστορίας, αλλά τραγουδά μελωδικά!

Ήχοι γλυκείς που αφηγούνται ιστορίες πόλεων που λουλουδιάζουν όμορφα.
Ήχοι κρουστών που τρέχουν μακριά ανοίγοντας παράθυρα στο άπειρο.

Γοητευτική νύμφη, βυθισμένη στην πολλαπλότητα της.

Δανείστηκα πολλές φορές την ομορφιά της, προσπαθώντας να σαγηνεύσω έναν Νάρκισσο.
Αλλά όπως κάθε νάρκισσος, ήταν απορροφημένος με τη δική του ομορφιά!

Ετσι βούτηξα στο πηγάδι της θλίψης...
έτσι πέρασα μέσα απο το γαλάζιο κτίριο-φάντασμα,
αυτό που στέκει αρχοντικά την μέρα...
και στη δύση του ήλιου διαλύεται σε πολύχρωμα κομμάτια,
για να εξαφανιστεί εντελώς, τη νύχτα.

Την επόμενη ξαναμοντάρεται, στην ιδια θέση πάντα!

Και καθώς έλεγε ο ποιητής....

"Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού 

και με τα μάτια στους νεκρούς δρόμους στηλωμένα...

...αν είναι νάρθει θε ναρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει." 

(Κώστα Ουράνης)

Busca tu salida...σε αναζήτηση εξόδου!

Ολα τα παράθυρα ανοικτά τα έχω προς στιγμή....

1. Την ταινία του Paul Haggis τo ‘Crash’, το οποίο πήρε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σεναρίου το 2004....σημαντική χρονολογία και δια τα καθ ημας γεγονότα!

2. Τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (Taxis Net) οπου ανακατευονται, πληρωμές ΕΝΦΙΑ, ληξιπρόθεσμες οφειλές, μη ληξιπρόθεσμες, δόσεις διάφορες (αλλίμονο μη και ξεχάσω καμμιά)! Ανακατευομαι κι εγω επίσης!

3. Τους αιφνιδιασμούς του Σαχλαμαρά με τις πάσες των υπουργείων! Ωιμέ! Ενα σίδερο στο στήθος!

4. Την ανάλυση της ταινίας ‘Third Person’ του Paul Haggis (πάλι!) που έβλεπα εψές το βραδυ που παρουσιάζει τρεις ιστορίες ζευγαριών σε τρεις πόλεις του κόσμου – όπου μαθαίνω οτι απο το ‘Crash’ μέχρι το φετινό ‘Third Person’ έχουν μεσολαβήσει δύο ανάξιες λόγου ταινίες του και μια απαγωγή από εξωγήινους!Δεν μπορώ να καταλάβω τι έφταιξε και έχασε ο σκηνοθέτης την έμπνευσή του κι αυτό με αναστατώνει επαρκώς!

5. Επιλέον, εχω ανοικτό το περίφημο σοσιαλμυδι και προσπαθώ να βρώ την αρχή του μίτου (της Αριάδνης βέβαια) και να κάνω μια γενναία έξοδο (απο χθές με ακολουθεί τούτη η μεγάλη ιδέα... EXIT) αλλά, απο το λαβύρινθο δεν βγαινω! Ανοίγουν πλέον παραθυρα απο μόνα τους, δεν βαζω το χεράκι μου καν!

Ενα ακόμη παράθυρο λοιπόν, στη τέχνη, λίγη μούζικα...rap της μακρινής Χιλής....και

και...EXIT....ΕXIT.....

Οι μετοχές...των ονείρων!

Ονειροπολώντας!

Διεργασίες κουραστικές,
του νου φαντάσματα.

Ενδοσκοπώντας...

επεξεργασίες του ενδιάμεσου δέρματος.

Υπερβαίνοντας...

την επιστήμη των τυμβωρύχων,
ώστε να τελεσθεί η πνευματική αναζήτηση,
στη σκοτεινή πόλη.

Διερευνώντας ...

το ανοιχτό κρανίο,
το γεμάτο σούπα δεδομένων.

Αντιστρέφοντας...
την ψυχική οδύνη.

Μεταμορφώνοντας...
τα συναισθήματα σε παγωμένες λέξεις.

Αναγνωρίζοντας...
την διάχυτη διορατικότητα των μορίων μου.

Αηδιασμένη...
απο την άκαιρη οσμή των ενοχών.

Συντομεύοντας την απόδραση...

με τον χρόνο διεσταλμένο και
τον χώρο να συστέλεται.

Ανιχνεύοντας...

στη σκόνη του καιρού,
όσες ψυχές έγιναν στάχτη.

Απολαμβάνοντας ...
την απρόσμενη ομορφιά!

Δημιουργώ τον κόσμο μου....τον άπειρο!

Η περιπλάνηση με τα Εlves...

Σε μαγεμένο δάσος χάθηκα...

Αμήχανη βάδισα στο πυκνό χορτάρι.

Ενα αξιοθαύμαστο ξωτικό -σα κόσμημα- με τράβηξε γελώντας...

Και ήρθε μετά η νύχτα αστόλιστη, δίχως φεγγάρι,

κουβαλώντας τα τραγούδια των βατράχων...

Και ...

τσακίστηκε το γέλιο μας,

το κρύο μας "δάγκωσε".

Υγρός αέρας φύσηξε απαλά...

Και το σκοτάδι απλώθηκε σα μύκητας μαγοκτόνος.

Η δριμύτατη ώρα των δαιμόνων!

Και κρυφτήκαμε ετσι στη λησμονιά (oblivion), 

όπως πάντα ανένδοτοι...

Οblivion!

Η ύπαρξη του χρόνου ή ο χρόνος της ύπαρξης;

Η άχρονη ύπαρξη.
Η στερημένη νοήματος,
που χάσκει ακίνητη μπροστά στη τρυφερότητα,
αυτή που χύνεται απο τους πόρους ενος γυάλινου ποτηριού.

Η αμνησία που τη συντροφεύει.
Ο παγωμένος χρόνος.

(music by Hans Zimmer)



INCEPTION...

ΕΝΑΡΞΗ...

Εν αρχή ην...
η φαντασία και τα όνειρα!
Μετά ήρθε η γνώση.Και έπεται.. το βίωμα του χρόνου.

Ο χρόνος! Αυτή η ανθρώπινη επινόηση.
Μια επινόηση που συνίσταται στην ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον,
ή αλλιώς μια εμπειρία οργανωμένη στο χώρο ως ακολουθία χρονικών μονάδων!

Ετσι ορίζεται ο χρόνος στα κιτάπια των ανθρώπων ...

Χρόνος γέννησης,
χρόνος μάθησης,
χρόνος εργασίας,
χρόνος κατανάλωσης,
χρόνος ύπνου,
χρόνος οκνηρίας,
χρόνος θανάτου!

Νεκρός χρόνος...

Τελικά...

ο χρόνος της ύπαρξης ορίζεται απο την ύπαρξη του χρόνου!
Είναι πεπερασμένη η ανθρώπινη ύπαρξη, είναι πεπερασμένος ο χρόνος της.

Ο χρόνος δεν υπάρχει χωρίς τον άνθρωπο και η ανθρώπινη ύπαρξη δεν έχει νόημα και ουσία χωρις χρόνο.