Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

ο φόβος που μας ενώνει....

"Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
.......
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις.

Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θα᾿ ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;"

μανωλης αναγνωστακης

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Μέσα στο κεφάλι μου είσαι ινδιάνα; Πως σου 'ρθε ο Μπάρμπα Μανώλης; Ενυγουέη...τα μεγάλα πνεύματα...τετάρτη ξημερώματα...φεγγάρι έχει απόξω και ...

"Καπνίσαμε-θυμίσου-ατέλειωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ -Ξεχνώ πάνω σε τι - κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε να φύγω μακριά σου αλλά κι εκεί θα 'ρθεις και θα με ζητήσεις

Δεν μπορεί, θε μου, να φύγει κανείς ποτέ μονάχος του."

.................................

Μερσύ ινδιάνα.