GAUDI

ΜΝΕΙΑ....ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ -ΠΟΙΗΤΗ........






O διάσημος αρχιτέκτονας της Βαρκελώνης, που πέρα από μίση και πάθη, πολιτικές διχογνωμίες, καλλιτεχνικές τάσεις και κοινωνικές προεκτάσεις, ήταν ένας πραγματικός καλλιτέχνης που δεν τον άγγιξε ο χρόνος και που με τα κτίρια-γλυπτά του, δίνοντας προτεραιότητα στη φύση και στην ανθρώπινη μορφή, μας χάρισε ένα κομμάτι ομορφιάς!


Ο καλλιτέχνης που πάντρεψε τον Σουρρεαλισμό, τον Κυβισμό, την Αρτ Νουβώ, με νεογοτθικά στοιχεία.
Ο καλλιτέχνης που κατάφερε να προσαρμόζει γωνίες και καμπύλες και έγινε φίλος με τους νόμους της βαρύτητας.






Ο αρχιτέκτονας που λευτέρωσε την αρχιτεκτονική από τις συμβάσεις της....

Κάτι...τόσο παλιό...μα και τόσο καινούργιο!!!

ΔΥΟ ΓΛΩΣΣΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ.


W. HEISENBERG
ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΥΣΙΚΟΣ ΜΕ ΝΟΜΠΕΛ

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ...?

Η Απύθμενη υποχώρηση και το βλαπτικό ύφος,

εξοβελίζουν τα «γλυφά» συναισθήματα στο παρασκήνιο της ζωής.

Τα δρώμενα ακολουθούν ανάδρομη πορεία.

Εαρινή συμμαχία ιών.

Χτυπούν ασύστολα τον πόθο και την επιθυμία για ομορφιά!

Ζοφερό το μέλλον, γκρεμίζονται τα πλαστά όνειρα της όποιας αντίστασης μέσα σε ήπιες διακυμάνσεις αχαρακτήριστων και αμεθόδευτων πράξεων.

Θαλερές αποφάσεις, ιάσιμες πληγές, καταραμένες λέξεις.

Λεκτικοί συνειρμοί, που εκμηδενίζουν την λογική τη απάθειας.

Οι μέντορες ξύπνησαν και αλλάζουν τα μέλη των πληγωμένων πουλιών.

Νευρωτικές κραυγές,

ξύλινες αιχμές λόγου,

ολοσχερής διασπορά συνειδήσεων.

Πλέρια γνώση,

ρευστοί κυματισμοί άλγους.

Στενάχωρες σκέψεις.

Ταραχή στην επιφάνεια,

δυσωδία στο βάθος.

Ο ύστερος λόγος, ο λόγος ο φαλκιδευμένος!

Φυγάδες όλοι!

Χωλαίνουν όλα και καταποντίζονται στην χλεύη των καιρών!

Ψάθινο ψεύδος,

ωραίο μυστικό των ωκεανών,

χάθηκες!

Η ΕΡΗΜΟΣ ΚΙ ΑΥΤΗ...

Και...τώρα η αυλαία πέφτει.
Κι αυτή γερνάει.
Αναμφίβολα.
Δες την,
δαγκώνει το πετσί της..
για να ξεγελάσει τον χρόνο!
Ο φόβος επιστρέφει.
Ζοφερές νύχτες με εφιάλτες καταφθάνουν.

Και όμως, την άλλη μέρα ένας ήλιος,
πάντα λαμπερός,
σαν θεριό, καίει τα κορμιά μας.
Η ίαση έρχεται το απομεσήμερο,
αφού καούν τα αλλοπρόσαλλα όνειρα.
Η άμμος λάμπει.
Η μυρωδιά της αρμύρας απλώνεται αργά.

Κι αυτή,
να νουθετεί τους αστραγάλους της
ώστε να καταφέρνει να περπατά σε λείες επιφάνειες, απαλές.
Μιά όαση το δειλινό για το τυρανισμένο βλέμμα της.
Και μετά η πάχνη η πρωινή,
να θολώνει το τοπίο.
Κι αυτή,
να ρέει στους στενούς δρόμους,
τέρπωντας τις πεινασμένες πέτρες,
φωτιές να την κυκλώνουν και να κρύβει το κεφάλι στο χώμα,
ψέλνοντας ύμνους, ωραίους, για τα αδιέξοδά της.
Και η έρημος ν΄απλώνεται παντού.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ Η ΛΗΘΗ..

Νύχτα ήταν...
και αυτή
αποχώρησε από την σκηνή.
Έδεσε το πάνινο παπούτσι της,
στηριγμένη στο ένα πόδι,
σαν πελαργός και...
πατώντας, ανέμελα,
την λήθη της,
άρχισε να θλίβεται,
καθώς άρχισε να θυμάται...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ…

Όταν οι άσωστες χειρονομίες συμπληρώνονται με την χρήση των λέξεων,

Συγκατοίκηση στο όνειρο…

Επιθυμία επικοινωνίας…

Διάθεση φιλίας…,

Χειρονομία τρυφερότητας…

Υπέρβαση…

Σημεία και σύμβολα..

Ποίηση, ποιητική γλώσσα, ποίημα…και

εγώ,

που παραμένω εντοιχισμένη στην γλώσσα μου και

εγώ,

που αρμαθιάζω αναμνήσεις!

ΟΜΩΣ....

Δεν είναι η στερεότητα που γυρεύουμε,
ούτε η φρενήρης ταχύτητα που ορεγόμαστε,
μόνον η τρέλλα μας να είναι ικανοποιημένη.

Σε τούτο το χαοτικό σύμπαν,
ωθούμαστε με ωμότητα και
επιστρέφουμε αιώνια ωχροί,
με την σφραγίδα του προσωπικού μας ονείρου.